“จะว่าไปข้าก็รู้สึกแบบนั้นนะ…”
“นั่นสิข้าเองก็คล้ายว่าจะเคยได้ยินชื่อต้วนหลิงเทียนมาก่อน มันคุ้นๆหูพิกล แต่ข้าจำไม่ได้ว่าเคยได้ยินมาจากไหน”
…
ในเหลาอาหารเริ่มมีปีศาจเข้าร่วมบทสนทนาดังกล่าว
พวกมันเองก็รู้สึกว่าชื่อของรองจ้าววังเซียนสัญจรคนใหม่นี้คุ้นๆหูพิกล แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินมาจากที่ไหน
“อะไรกัน นี่พวกเจ้าจะขี้ลืมกันเกินไปหน่อยแล้วมั้ง?”
ทว่าตอนนี้เองพลันมีปีศาจมนุษย์ตนหนึ่งที่นั่งอยู่ในมุมสุดด้านหนึ่งของเหลา กล่าวออกเสียงดัง
ความดังของเสียงมันเรียกว่ากลบเสียงสนทนาเซ็งแซ่ของเหลาส่วนนั้นไปหมด “นี่พวกเจ้าลืมเลือนกันไปแล้วหรือยัง ว่าสถานที่ตั้งเมืองเหรินโม่เชิ่งของพวกเรา แต่เดิมมันเคยเป็นดินแดนของผู้ใดในดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า?”
“เพ่ย! เรื่องเท่านี้ไหนเลยพวกเราจะลืมกันได้ง่ายๆ ที่นี่เป็นสถานที่ตั้งของตำหนักเมฆาคราม ขุมพลังของพวกมนุษย์มัน!”
“ใช่แล้ว ก่อนที่เผ่าปีศาจมนุษย์ของพวกเราจะมายึดครองพื้นที่แถบนี้ เห็นว่ามันเป็นอาณาเขตของตำหนักเมฆาคราม แถมตำหนักเมฆาครามที่ว่าก็เป็นถึง 1 ใน 2 ขุมพลังที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าภูมิภาคเบื้องล่าง”
…
เหล่าปีศาจมนุษย์ในเหล่าขานตอบกันอย่างคึกคัก
“ฮ้า! มารดามันเถอะ ข้าจำได้แล้ว!!”
ทันใดนั้นเองปรากฏเสียงอุทานหนึ่งดังขึ้น
