มาตอนนี้พอได้รู้จากปากเค่อเอ๋อว่าอีกฝ่ายดีกับลูกน้อยของตัวเองเพียงไหน ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิด อคติยังหายไป
พอคิดไปแล้วเรื่องที่เขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งกลับไปทำร้ายจิตใจสตรีอ่อนแอนางหนึ่งก็นับว่าเหลวไหลใช้ไม่ได้จริงๆ!
“พี่เทียนพี่หญิงเป็นคนดียิ่ง…ที่นางพาตัวข้ามาล้วนเพราะกลัวคนอื่นในลัทธิบูชาไฟเจอตัวข้า นางไม่ได้มีเจตนาร้ายใดๆ หากนางคิดร้ายกับข้าจริง นางคงพาตัวข้าไปส่งให้หอคุมกฏของลัทธิบูชาไฟด้วยตัวเองเพื่อเอาผลงานแต่แรกแล้ว”
เค่อเอ๋อกล่าว
“เรื่องนี้ข้าก็รู้”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า “ไม่ต้องกังวล…วันหน้าข้าจะไม่อคติกับนางอีกแล้ว”
“อื้อ”
เค่อเอ๋อแย้มยิ้มทั้งพยักหน้า เห็นได้ชัดว่าตอนนี้นางอารมณ์ดีขึ้นมาก
เพราะสุดท้ายแล้วทั้งคู่ก็คือครอบครัวที่นางห่วงใยมากกที่สุด
นางแน่นอนว่าย่อมไม่อยากให้ระหว่างทั้งคู่มีช่องว่างแบบนี้
ต้วนหลิงเทียนอยู่ในห้องหับสนทนากับเค่อเอ๋อสักพักก่อนที่จะออกมา
ด้านต้วนซือหลิงก็คล้ายลืมเลือนบิดาไปชั่วขณะ นางเล่นกับก่านหรูเยี่ยนอย่างร่าเริง แก้มอมชมพูแต้มไปด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้มีอาการสลดเหมือนก่อนหน้าหลงเหลือ
โลกของเด็กน้อยช่างเรียบง่ายนัก
“เอ่อ…”
หลังออกจากห้อง ต้วนหลิงเทียนก็เดินมาหาก่านหรูเยี่ยน และพอเห็นก่านหรูเยี่ยนมองเขาด้วยสายตารังเกียจเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกละอายเล็กน้อย
