บทที่ 201 ข้าคือปัวซือจากส านักบัญชาศพแห่งแดน ประจิม
ท่ามกลางบรรยากาศยะเยือก เจียงผิงอันยืนถือกิ่งมารสะเทือน สรวงกลางอากาศ
เขาถูกปกคลุมด้วยความมืดและปราณชั่วร ้ายดุจแสงสว่างทั้งปวง ถูกกลืนสิ้น
ดวงตาดุจสองดาราเรืองรองท่ามกลางรัตติกาล โรจน์รุ่งด้วย ประกายบ้าคลั่งโหดร ้าย
ผู้ฝึ กตนมากมายสั่นสะท้านอย่างเกินควบคุมในใจ ความกลัว แผ่ซ่านปกคลุม
ปรากฏว่าคนผู้นี้ฆ่ายอดฝี มือขอบเขตแปรเทวะสองคนลงได้! หนึ่งในนั้นกระทั่งอยู่ในขั้นกลางขอบเขตแปรเทวะ!
ขณะที่เขาเป็ นเพียงผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกกาเนิด!
แม้เหตุผลหลักจะเป็ นกิ่งไม้ในมือ แต่ทุกผู้ล้วนสัมผัสความ แข็งแกร่งของเขาได้
การฆ่ายอดฝีมือขอบเขตแปรเทวะในขอบเขตนี้ได้ ไม่ว่าใครล้วน ไร ้เทียมทาน
เขาเป็ นใครกัน?
หลังความตกใจผ่านพ้น สายตาละโมบมากมายก็มองจ้องที่เจียง ผิงอัน
ร ้อยกฎเกณฑ์และหนึ่งยอดสมบัติ เพียงพอให้สัตว์ประหลาดเฒ่า ทั้งหลายบ้าคลั่งได้แล้ว
เจียงผิงอันเก็บกิ่งมารสะเทือนสรวงไปพลางกล่าวเสียงดัง “ข้า คือปัวซือจากสานักบัญชาศพแห่งแดนประจิม อย่ารนหาที่ตาย”
พูดจบ เขาก็ขยี้ยันต์หยกเคลื่อนย้ายพริบตาแล้วหายวับไปทันที
ยันต์หยกนี้ ซ่งฮุ่ยผู้เป็ นอาจารย์ของน้องหู่นิวให้เขามา เป็ นยันต์ หยกเคลื่อนย้ายมิติแขนงหนึ่งซึ่งใช ้งานง่ายมาก
