บทที่ 211 ย่างจระเข้กลืนสวรรค์
คังรุ่ยอ้าปากกว้าง ใช ้กฎการกลืนกินย่อยทุกสิ่งที่เขาเขมือบลง ไป
กระทั่งศิลาก็ย่อยได้!
สุดยอดฝีมือเผ่าจระเข้กลืนสวรรค์เขมือบได้กระทั่งดวงดาว!
เจียงผิงอันสัมผัสได้ชัดเจนว่าปราณในกายถูกอีกฝ่ ายสูบออก ร่างลอยเข้าไปหาอย่างเกินควบคุม
กฎการกลืนกินเป็ นอานาจกฎเกณฑ์ประหลาดยิ่ง
เพิ่งเคยได้เห็นเป็ นครั้งแรก
เมื่อเห็นเจียงผิงอันถูกสูบเข้ามาหา ผู้ฝึ กตนทั้งหลายก็หัวใจ สะท้าน
จบเห่แล้ว!
ถูกสูบเข้ามาแล้ว!
เจียงผิงอันก็ด้อยกว่าเผ่าจระเข้กลืนสวรรค์หรือ?
เมื่อเห็นเจียงผิงอันถูกสูบเข้าหาได้ง่าย ๆ ดวงตาจระเข้ของคังรุ่ย ก็เรืองประกายดูแคลนและผิดหวัง
เจ้านี่อ่อนแอนัก ต้องไม่อร่อยแน่ ๆ
แต่เขาก็ยังเป็ นผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกกาเนิดผู้หนึ่ง ก็ยัง มีประโยชน์ต่อการเสริมสร ้างการฝึกฝน
เมื่อเจียงผิงอันถูกสูบมาถึงปากของคังรุ่ย เขาก็เงื้อหมัดขึ้น
คังรุ่ยเมินหมัดนั้นไปอย่างสมบูรณ์ การโจมตีขยะ ๆ ไร ้กฎเกณฑ์ เช่นนี้มิระคายผิวเขาหรอก…
เปรี้ยง!
โลหิตสาดกระเซ็นแดงฉาน ศีรษะจระเข้ของคังรุ่ยหายวับไปทั้ง หัว
