“อย่างไรเสียพวกลุงเฟิงก็ฆ่าล้างทัพหน้าเผ่าพันธุ์ปีศาจไปครึ่งหนึ่ง พวกมันไม่พ้นตองโกรธแค้นแน่! ย่อมพยายามขุดคุ้ยภูมิหลังความเป็นมาของลุงเฟิงจนกระจ่าง ไม่แน่ลุงเฟิงอาจจะคิดถึงจุดนี้ไว้แต่แรก และกลัวพวกปีศาจมาตามหาที่ทวีปเมฆาล่องจึงเลือกหลบหนีไปที่อื่น เนื่องเพราะในดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าความเป็นมาของลุงเฟิงก็มิใช่ความลับอันใด”
เค่อเอ๋อกล่าว
ต้องบอกเลยว่าวาจาเค่อเอ๋อก็มีเหตุผลไม่น้อย ต้วนหลิงเทียนเองพอได้ฟังก็เข้าใจได้ไม่ยาก สีหน้าท่าทีจึงผ่อนคลายลงมาก
“เค่อเอ๋อขอบคุณเจ้า”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองเค่อเอ๋อด้วยสีหน้าอ่อนโยนกล่าวออกเสียงอ่อน
ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก
เกิดมาทั้งทีได้มีภรรยาประเสริฐแสนดีแบบนี้ ยังต้องการอะไรอีก?
“พี่เทียนระหว่างข้ากับท่าน…เรายังต้องกล่าวขอบคุณกันอีกหรือ?”
เค่อเอ๋อมองต้วนหลิงเทียนดวงตาดั่งสารฤดูมากอ่อนโยน ยังทำราวกับในโลกนี้หลงเหลือเพียงต้วนหลิงเทียนแค่คนเดียวในสายตาของนาง
ก่านหรูเยี่ยนที่อยู่ด้านข้าง มองเรื่องราวด้วยสายตาซับซ้อน
สำหรับต้วนซือหลิงนั้น ไม่ทราบฟุบหลับลงไปในอ้อมแขนต้วนหลิงเทียนตั้งแต่เมื่อไหร่
“ลองไปดูทวีปมนุษย์อีก 2 ทวีปที่เหลือกันก่อน”
หลังกล่าวบอกเค่อเอ๋อกับก่านหรุเยี่ยนแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็อุ้มลูกน้อยทั้งใช้พลังหอบหิ้วสองสาวพุ่งร่างข้ามฟ้าออกจากทวีปเมฆาล่องด้วยความเร็วสูง
