สุดท้ายต้วนหลิงเทียนก็ทำได้แค่ยอมรับความจริงว่า พวกบิดาของเขาไม่ได้กลับมาที่นี่
ขณะเดียวกันใบหน้าเขาก็เริ่มตึงเครียด ฉายความกังวลออกมาให้เห็น
ทุกคนจะไปที่ไหนได้อีก หากไม่ย้อนกลับมาทวีปเมฆาล่อง?
นอกจากนี้ทำไมทุกคนถึงไม่กลับมาที่ทวีปเมฆาล่อง?
ใช่เพราะมีเหตุผลบางประการ หรือประสบอุบัติเหตุใดๆหรือไม่?
‘หากรู้ว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ ข้าให้ทุกคนทำไข่มุกวิญญาณให้ข้าเก็บไว้ก่อนก็ดี…แบบนั้นจะได้รู้ว่าตอนนี้ทุกคนปลอดภัยดีหรือไม่…’
คิดถึงเรื่องนี้ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะเสียใจขึ้นมา ที่ไม่ได้ให้ทุกคนทำไข่มุกวิญญาณเตรียมไว้แต่แรก…
หาไม่แล้วไฉนเขาต้องไม่รู้ว่าทุกคนเป็นตายร้ายดีแบบนี้…
“พี่เทียน ท่านอย่ากังวลมากนักเลย…”
หลังเห็นต้วนหลิงเทียนเป็นกังวลคิ้วย่นหน้าเสียอยู่นาน เค่อเอ๋อก็เร่งกล่าวปลอบออกมาทันที “ในเมื่อท่านลุงเฟิงกับป้าหลัวสามารถหลบหนีกองทัพของเผ่าปีศาจมาได้โดยไร้ความสูญเสียกระทั่งยังจัดกการทัพหน้าไปกว่าครึ่ง เรื่องนี้ก็บอกให้รู้ชัด…ว่าพวกท่านมีพลังสามารถในการปกป้องตัวเอง ในเมื่อทุกคนไม่ได้กลับมาที่ทวีปเมฆาล่อง เชนนั้นก็ต้องไปซ่อนตัวอยู่ที่อื่นเป็นแน่!”
“และหากทุกคนมิได้ซ่อนตัวอยู่ในทวีปดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า ก็อาจจะเป็นทวีปมนุษย์อีก 2 ทวีป…เพราะบางทีที่ทุกคนไม่กลับมาที่ทวีปเมฆาล่อง เพราะกลัวว่าจะชักนำเภทภัยมาให้ตระกูลเก่าและคนรู้จักในทวีปเมฆาล่องก็เป็นได้”
