ด้านหลังประตูเป็นความมืดมิด ไม่อาจแลเห็นได้ว่ามันจะนำไปสู่ที่ใด
“ต้วนหรูเฟิง เจ้าคือสหายเพียงหนึ่งเดียวตลอดชั่วชีวิตข้า!”
ตู้กูหันมองไปยังต้วนหรูเฟิงพร้อมกล่าวออก ใบหน้าชราคลี่ยิ้มที่แลดูอัปลักษณ์ปานจะร้องไห้อีกครั้ง
ตลอดชั่วชีวิตของมัน แม้จะยืนอยู่ ณ จุดสูงสุดของภูมิภาคเบื้องล่าง แต่มันก็ไม่เคยมีเพื่อนแม้แต่คนเดียว
ก่อนที่เผ่าพันธุ์ปีศาจจะบุกเข้ามาในภูมิภาคเบื้องล่าง มันก็ไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าวันหนึ่งจะได้เป็นสหายของศัตรูคู่แข่งที่คอยชิงเหลี่ยมกันมานานปี…
แทบจะพร้อมกันกับที่ตู้กูกล่าวจบคำ กลิ่นอายพลังชีวิตทั่วร่างของมันก็เหือดหายไปอย่างสมบูรณ์ ยังอันตรธานหายไปในชั่วพริบตาราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน
การใช้อาคม โลหิตกลืนวิญญาณถวววายชีพนั้น ไม่เพียงแต่มันจะผลาญพลังชีวิตทั้งหมดเท่านั้น ยังรวมถึงจิตวิญญาณอีกด้วย!
เช่นนั้นหลังใช้อาคมโลหิตกลืนวิญญาณถวายชีพสำเร็จแล้ว ตู้กูก็เสมือนตะเกียงหมดน้ำมัน เพลิงชีวิตของมันดับมอด กระทั่งเรี่ยวแรงจะกล่าววาจาสุดท้ายยังไม่มี คนตกตายไปทั้งอย่างนั้น
อย่างไรก็ตามห้วงสุดท้ายก่อนตาย ตู้กูก็ฉีกยิ้มออกมาอีกครั้ง
มันตกตายอย่างสงบ ราวกับไม่เหลือสิ่งใดให้เสียใจแล้ว
“ตู้กู!”
เมื่อเห็นว่าเพื่อสร้างหนทางอยู่รอดให้ตัว ตู้กูถึงกับไม่ลังเลที่จะสละด้วยชีวิต สองตาแดงฉานของต้วนหรูเฟิงก็เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา สุดท้ายสายธารใสสองสายก็ไหลรินรดหน้า…
