ตู้กูส่ายหัวไปมา ค่อยกล่าวกับต้วนหรูเฟิงเสียงเข้ม “ต้วนหรูเฟิง แม้แต่ก่อนข้ากับเจ้าจะเป็นคู่ต่อสู้กันมาโดยตลอด แต่ข้ารู้สึกเสมือนโชคชะตาได้ผูกโยงพวกเราเอาไว้ตั้งแต่แรก…นอกจากนั้นพวกเรายังได้รับมรดกจากเผ่าปีศาจเหมือนกัน กลายเป็นผู้นำขุมพลังยักษ์ใหญ่ในแดนดินเหมือนกัน ทำให้แม้พวกเราจะสู้กันมาตลอด แต่ข้าก็เข้าใจเจ้าดี…”
“ชั่วชีวิตนี้ข้าได้มีคู่ต่อสู้เช่นเจ้า กระทั่งสุดท้ายได้รู้จักเจ้า จนร่วมมือกับเจ้าเยี่ยงสหาย นับว่าข้าไม่เหลืออะไรติดค้างแล้วเดี๋ยวข้าจะใช้โลหิตหลบหนีให้เจ้า! หลังเจ้าหนีไปได้หวังว่าเจ้าจะช่วยดูแลคนที่เหลือของตลาดมืดหยินชานข้าให้ดี…นอกจากนี้เจ้าต้องล้างแค้นให้ข้า!”
หลังกล่าวจบใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ขอตู้กู ก็เผยรอยยิ้มหายาก ที่แลดูน่าเกลียดราวกับมันกำลังร้องไห้ออกมา
“โลหิตหลบหนี?”
ได้ยินคำของตู้กู ต้วนหรูเฟิงอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้ายิ้มเฝื่อน “สำนึกเทวะของจ้าววังวิญญาณอุสรามันเพ่งเล็งมาที่พวกเราได้แล้ว…ด้วยพลังของมันต่อให้พวกเราใช้โลหิตหลบหนี ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะหนีพ้นภายใต้จมูกของมัน!”
“ข้าเกรงว่าวันนี้ข้ากับเจ้าคงได้ตายด้วยกันแล้วล่ะ…”
ต้วนหรูเฟิงระบายลมหายใจออกอย่างสะทกสะท้อน
ในขณะที่ถอนหายใจ ต้วนหรูเฟิงก็นึกถึงภรรยา ลูกชาย รวมถึงหลานชายและหลานสาวที่ไม่เคยพบหน้า…แววตาของมันเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมนัก
มันไม่อยากตาย!
ไม่อยากตายจริงๆ!!
โอกาสรอด?
