มันไม่เห็นทางเลย…กระทั่งไม่เห็นแม้แต่เศษเสี้ยวความหวัง!
“ข้าบอกว่าเจ้าต้องรอดไปได้ เจ้าก็ต้องรอด…ข้าตู้กูไม่เคยโกหก!”
ตู้กูกล่าวเสียงหนักพลางส่ายหน้า
“จำคำข้าให้ดี…ล้างแค้นให้ข้า! หาเจ้านายที่ดีให้ประทับหมื่นขุนเขา!!”
กล่าวอีกครั้ง น้ำเสียงตู้กูก็เยียบเย็นนัก พาลให้ผู้คนรู้สึกราวกับฤดูหนาวมาเยือน ยังประหนึ่งตกไปอยู่ในหล่มน้ำแข็ง!
“เจ้า…เจ้าคิดทำอะไร?”
ได้ยินน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของตู้กู ต้วนหรูเฟิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวสะท้าน สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“อ๊อค…”
ตู้กูใช้การสำรอกโลหิตออกมาแทนการตอบคำต้วนหรูเฟิง
เมื่อกองโลหิคนี้ปรากฏออกมา พวกมันก็กระจายอยู่ในอากาศ พาลให้ความว่างเปล่าพลันมีสีสันขึ้นมา…
หากแต่กองโลหิตที่ถูกสำรอกออกมานั้น พวกมันกลับไม่กระจายไปไหน ยังเริ่มเกากลุ่มควบรวมกันเป็นก้อนโลหิตโย้เย้
และภายใต้การควบคุมของตู้กู กองเลือดที่บิดๆเบี้ยวๆในอากาศว่างเปล่า ก็เริ่มยืดออกคล้ายมันจะสร้างลวดลายซับซ้อนบางประการ ไม่นานลายเส้นประหลาดเริ่มปรากฏในอากาศเปล่งอำนาจลี้ลับประการหนึ่ง พาลให้ความว่างเปล่าเริ่มสะท้านสะเทือน
ทันใดนั้นปรากฏกสายลมแรงพัดกรรโชกออกมา วงจรโลหิตที่อยู่ภายใต้การควบคุมของตู้กู ก็เสมือนได้รับมอบชีวิต พวกมันเริ่มหมุนวนกลางอากาศปานมีชีวิต!
