“อาคมโลหิตกลืนวิญญาณถวายชีพ…”
นึกถึงเรื่องนี้ได้ออก ต้วนหรูเฟิงอดไม่ได้ที่จะโพล่งคำออกมาด้วยความสยดสยอง ลูกตายังหดเล็กลงใบหน้าเผยความตื่นตระหนกตกกใจ “ตู้กู…เจ้า…เจ้า”
มันไม่คิดไม่ฝันเลย
ว่าตู้กูจะเข้าใจอาคมต้องห้าม!
อาคมกลืนโลหิตถวายชีพ เป็นอาคมเคลื่อนย้ายที่เก่าแก่โบราณและโหดร้ายมาก
สาเหตุที่กล่าวว่ามันโหดร้าย เพราะการที่จะใช้อาคมนี้ได้ ไม่เพียงแต่ต้องเผาผลาญพลังชีวิตของตัวเองเท่านั้น ยังต้องทนความเจ็บปวดจากการที่วิญญาณถูกกลืนกินด้วย!
เรียกว่ากระบวนการกลืนกินวิญญาณนั้นเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสนัก ประหนึ่งมีมดนับหมื่นพันกัดกินวิญญาณหายไปทีละนิดๆ เรียกว่ากว่าจะจบสิ้นกระบวนการ ก็แทบไม่มีใครทานทนมันได้ไหว!
และหากกระบวนการกลืนวิญญาณดำเนินไปไม่จบ โลหิตย่อมไม่อาจก่อลักษณ์เป็นข่ายอาคมได้สำเร็จ!
ตลอดประวัติศาสตร์ของแดนเนรเทศ มีปีศาจเพียงไม่กี่ตนเท่านั้นที่สามารถใช้ อาคมโลหิตกลืนวิญญาณถวายชีพได้สำเร็จ!
กระทั่งยังมีปีศาจนับได้ด้วยหยิบมือที่กล้าใช้อาคมนี้ออกมาด้วยซ้ำ!
เมื่อเห็นใบหน้าชราที่บิดเบี้ยวทั้งกระตุกอยู่ตลอดเวลา รวมถึงโลหิตที่เริ่มไหลย้อยออกจากมุมปากไม่หยุด ใจต้วนหรูเฟิงอดไม่ได้ที่จะสะท้านไปอย่างแรง
อดีตคู่ต่อสู้คนนี้…เพียงเพื่อให้มันสามารถมีชีวิตต่อไปได้…กลับทำทุกวิถีทาง ไม่เว้นอดทนต่อความเจ็บปวดของกระบวนการกลืนกินวิญญาณ ใช้อาคมโลหิตกลืนวิญญาณถวายชีพออกมา!
“ตู้กู…”
