ปีศาจที่ถ่อมาถึงที่นี่ล้วนแล้วแต่เป็นปีศาจชั้นต่ำ พลังของพวกมันนับว่าอ่อนด้อยที่สุดในบรรดาปีศาจของแดนเนรเทศ
ที่พวกมันถ่อมาถึงอาณาจักรนภาล่อง ก็เพื่อเติมเต็มความกระหายในใจ ใช้ชีวิตอย่างอู้ฟู่หรูหรา เสวยสุขภายใต้การดูแลรับใช้ของมนุษย์…
เพราะสุดท้ายแล้วตอนที่พวกมันอยู่ในแดนเนรเทศนั้น พวกมันก็ต่ำต้อยยิ่งกว่าทหารเลว เป็นได้แค่ปลาซิวปลาสร้อยรอคอยวันตายเท่านั้น พวกมันแทบไม่นับเป็นตัวอะไรด้วยซ้ำ ไหนเลยจะเคยเสวยสุข…
ในที่สุดพวกมันที่ไม่นับเป็นตัวอะไรและไม่เคยมีค่ามีราคาอะไรในสายตาปีศาจที่แข็งแกร่ง ก็สามารถลิ้มรสความรู้สึกของการเป็นราชาได้เสียที!
และด้วยความที่มนุษย์ในอาณาจักรนภาล่องอ่อนแอเกินไป ถึงมันจะกลืนกินแก่นแท้ พลังชีวิต และปราณโลหิตอะไร พลังบ่มเพาะของมันก็แทบไม่กระเตื้อง พวกมันจึงเลือกไว้ชีวิตและให้คอยรับใช้ดูแลมันแทน
แน่นอนว่าต่อให้พวกปีศาจเหล่านี้วันๆจะได้แต่กินนอน เพลิดเพลินกับความสะดวกสบายไม่ทำอะไร แต่ไม่ว่าจะสูงต่ำตั้งแต่ฮ่องเต้ยันประชาชนก็ไม่มีใครกล้าขัดใจพวกมัน
ไม่เพียงแต่ไม่กล้าขัดใจต่อต้าน ยังต้องพยายามฝืนใจรับใช้ด้วยท่าทีเคารพ
จนกระทั่งต้วนหลิงเทียนเหินมาถึงเมื่อสองวันก่อน ไม่พูดไม่จาก็ล่าล้างสังหารเหล่าปีศาจจนหมด ปลดแอกอาณาจักรนภาล่องให้หวนคืนสู่ความสงบสุขอีกครา…
‘ท่านพ่อท่านแม่กับพวกเสี่ยวเฟยเอ๋อ…ไม่ได้กลับมาที่นี่งั้นเหรอ?’
