หลังจากตระเวนสำรวจไปพักหนึ่ง ต้วนหลิงเทียนก็พบว่า
พ่อแม่ทั้งภรรยาอย่างลี่เฟยและลูกชายเขาต้วนเนี่ยนเทียน ไม่ได้อยู่ในอาณาจักรนภาล่อง
‘แล้วนอกจากที่นี่…ทุกคนจะไปไหนได้อีก?’
ต้วนหลิงเทียนเองก็จนปัญญากับเรื่องนี้เช่นกัน
สุดท้ายต้วนหลิงเทียนก็พาทั้ง 3 ออกจากอาณาจักรนภาล่อง เดินทางร่อนเร่ไปทั่วพื้นที่ปกครอง 10 ราชวงศ์อย่างไร้จุดหมาย…
แต่ต้นจนจบต้วนหลิงเทียนไม่ได้เผยตัวออกไปยุ่งวุ่นวายกับการจัดการอำนาจปกครองอะไรของผู้คนเลย
ตอนนี้ในเมื่อปีศาจที่บุกมายึดครองพื้นที่ 10 ราชวงศ์ถูกกวาดล้างไปหมดแล้ว เขาก็ไม่กังวลเรื่องความปลอดภัยของมนุษย์อีกต่อไป ขณะเดียวกันก็ไม่อยากก้าวก่ายวิถีชีวิตผู้คน…
“ทุกคนไปซ่อนอยู่ที่ไหนกันแน่…”
หลังจากลองปูพรมค้นหาในพื้นที่ปกครอง 10 ราชวงศ์ ต้วนหลิงเทียนก็ไม่เจอเบาแสะของครอบครัวเลย จังหวะนี้ในใจเขาจึงอดเป็นกังวลไปไม่ได้
เขาคิดไม่ออกจริงๆ
ว่าพวกบิดามารดาเขาหลังหลบหนีออกจากเขตที่ตั้งตำหนักเมฆาครามเดิมแล้วจะไปที่ไหนต่อได้…
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนเป็นกกังวลเพราะหาบิดามารดาไม่พบนั้น
ณ พื้นที่ตะวันออกของดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าภูมิภาคเบื้องล่าง
“ต้วนหรูเฟิง เอาประทับหมื่นขุนเขา…หนีไป”
น้ำเสียงยืนกรานแฝงกังวลหนึ่งดังขึ้น “หากเจ้าโชคดีรอดชีวิตไปได้…ช่วยหาเจ้าของที่ดีให้มันด้วย!”
……
