เหล่าปีศาจเผ่าปีศาจมนุษย์ที่เขาพึ่งกวาดล้างไปมากมาย สมควรเป็นอัจฉริยะจากขุมกำลังใหญ่โตของเผ่าปีศาจมนุษย์ที่มาผจญภัยแสวงโชค!
เพราะเขาได้กลืนกินพรสวรรค์รากวิญญาณสีน้ำเงินไปไม่น้อย กระทั่งบางคนยังเป็นสีคราม และเหล่าผู้ที่ครอบครองรากวิญญาณสีน้ำเงินถึงสีครามได้ สมควรเป็นชนชั้นอัจฉริยะของเผ่าปีศาจมนุษย์!
หากเขายังรั้งอยู่ที่นี่นานเข้า เกรงว่าคิดจากไปก็คงไม่ได้ไป!
ถึงแม้ตอนนี้เขาจะมั่นใจว่าพลังฝีมือสมควรมีพอตัว แต่ก็ไม่ได้มั่นใจว่ามากพอจะรับมือการกลุ้มรุมของยอดฝีมือเผ่าปีศาจมนุษย์ทั้งหมดได้
ถึงตอนนี้เรื่องราวจะยังสงบไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ต้วนหลิงเทียนรู้ดี…
ว่านี่เป็นความสงบก่อนพายุจะเข้า!
อีกไม่นานเหล่าต้นสังกัดทั้งขุมพลังทั้งหลายของเผ่าปีศาจคงรับทราบการตายของพวกมัน!
‘หืม? ไม่มีใครงั้นเหรอ?’
เมื่อมาปรากฏตัวที่ป่าศิลาอีกครั้ง ต้วนหลิงเทียนที่หันรีหันขวางไปรอบๆก็ไม่พบว่าจะมีใครเพ่งเล็งมาที่เขาเลย
ตอนแรกเขาคิดว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังนายน้อยสวะทั้ง 3 ที่เขาฆ่าไป สมควรได้รับทราบข่าวและเร่งรุดมาดักรอเขาที่นี่แล้วเสียอีก แต่ไม่คิดเลยว่าพอออกมาจะไม่พบใครที่ดักรอเขาอยู่เลย
เรื่องนี้ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะโค้งคิ้วขึ้นด้วยสงสัย
เขาลองคิดในมุมมองของพวกมันดู ถ้าเขาเป็นผู้อาวุโสของวังเซียนสัญจร เขาต้องเร่งรุดมาที่นี่แน่นอน
‘คงไม่ใช่ว่า…หวงเหวินจิ้งสอดมือเข้ามาหรอกนะ?’
