“ข้าคิดว่า…มันเองก็ไม่พ้นเป็นกังวลว่าอาวุโสทั้ง 3 จะตามมาเอาเรื่องมัน เช่นนั้นจึงรีบหนีไปก่อน”
หวงเหวินจิ้งกล่าวออกโดยทีสี่หน้าไม่เปลี่ยนแปลง ยังพูดตาไม่กระพริบ ราวกับว่าเรื่องราวเป็นแบบนั้นจริงๆ
สาเหตุที่นางโกหกนั้นแน่นอนว่าเพราะนางไม่อยากให้ต้วนหลิงเทียนปะทะกับผู้อาวุโสของวังเซียนสัญจรทั้ง 3 ตอนกลับออกมา
แม้ว่าต้วนหลิงเทียนจะแข็งแกร่งกว่านาง แต่นางไม่คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะสามารถรับมืออาวุโสทั้ง 3 คนนี้ได้
“มันกลับออกมานานแล้วหรือ…”
ได้ยินหวงเหวินจิ้งบอกว่าต้วนหลิงเทียนไปแล้ว อาวุโสวังเซียนสัญจรทั้ง 3 ก็ร้อนใจไม่น้อย
“แม่นางเหวินจิ้ง ท่านรู้หรือไม่ว่ามันไปทิศทางใด?”
ชายวัยกลางคนซึ่งเป็นบิดาของเหอเซินเจี๋ยที่ถูกต้วนหลิงเทียนฆ่าเร่งกล่าวถามอย่างร้อนใจทันที
นอกจากนี้แม้ชายชรากับหญิงชราจะไม่กล่าวถามอะไรออกมา แต่สีหน้าท่าทีที่มองไปยังหวงเหวินจิ้ง ก็มากพอจะบอกให้รู้ว่าพวกมันอยากรู้ทิศทางของต้วนหลิงเทียนขนาดไหน
“มันไปทางใดข้าไหนเลยจะทราบได้ เพราะข้าไม่ได้ติดตามมันออกมา…นอกจากนี้ด้วยความเร็วของมันที่เร่งรุดจากไป แม้จะมีคนเฝ้ารอด้านนอกมากมาย ก็เกรงว่ามีไม่กี่คนเท่านั้นที่จับความเคลื่อนไหวมันได้ทัน”
หวงเหวินจิ้งกล่าว
ในวาจายังจงใจทิ้งระเบิดลูกหนึ่งไว้ให้อาวุโสวังเซียนสัญจรทั้ง 3!
“อาวุโสทั้ง 3 ข้าขอตัวลา…”
