ป้องมือกล่าวลาอาวุโสวังเซียนสัญจรทั้ง 3 อย่างขอไปทีเสร็จ หวงเหวินจิ้งก็เหินร่างเดินทางไปยังทิศเหนือ อันเป็นที่ตั้งเมืองเหรินโม่เชิ่งทันที
ที่ตั้งของวังเซียนสัญจรในปัจจุบันก็อยู่เมืองเหรินโม่เชิ่งเช่นกัน
‘ข้าช่วยเจ้าได้แค่นี้…หวังว่าวันหน้าจะมีโอกาสได้พบเจ้าอีกครั้ง…’
ระหว่างเหินร่างกลับ ร่างในชุดสีม่วงพลันปรากฏขึ้นในใจหวงเหวินจิ้ง พาลให้นางอดทอดถอนในใจไม่ได้
อาวุโสของวังเซียนสัญจรคงไม่คิด กระทั่งหลับยังไม่อาจฝัน
ว่าศิษย์ปิดสำนักของจ้าววังเซียนสัญจร ซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกต้วนหลิงเทียนซัดทำร้ายจนบาดเจ็บ จะหลอกลวงพวกมันเพื่อปกปิดตำแหน่งให้ต้วนหลิงเทียน…
(ศิษย์ปิดด่าน, ศิษย์ปิดสำนัก,ศิษย์รับบาตร = ศิษย์คนสุดท้าย)
ทั้ง 3 ลอยร่างอึนๆกลางฟ้าอยู่พักหนึ่ง
เดิมทีพวกมันคิดดักกระต่ายหน้าโพรง แต่ตอนนี้ได้รับคำยืนยันแล้วว่ากระต่ายที่เฝ้ารอดอดหนีไปเสียแล้ว เฝ้ารอต่อไปก็ไม่ได้อะไร
ต้วนหลิงเทียนย่อมไม่ทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นด้านนอกเป็นธรรมดา
ตอนนี้เขาท่องไปในอุโมงค์ต่างๆที่ยังไม่ได้เข้าไป
เมื่อใดก็ตามที่เขาพบเผ่าปีศาจมนุษย์ที่มีเลือดปีศาจไหลเวียนอยู่ในกาย เขาก็เข่นฆ่าพวกมันทุกตน กลืนกินพรสวรรค์รากวิญญาณของเผ่าปีศาจมนุษย์เหล่านั้นเพื่อเพิ่มพูนพรสวรรค์รากวิญญาณของตัวเอง
ในระหว่างดำเนินการดังกล่าว พรสวรรค์รากวิญญาณของต้วนหลิงเทียนก็พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ
