“นี่พวกเจ้าจะทำอะไรกัน! ไหนว่าพวกเราจะร่วมมือกันฝ่าข่ายอาคมแล้วแบ่งของกันอย่างเท่าเทียมไงเล่า…แต่ตอนนี้พวกเจ้าคิดข้ามแม่น้ำรื้อสะพานงั้นเหรอ!?”
ในขณะที่กำลังจะเหินมาถึงสุดช่องทางในอุโมงค์สายหนึ่ง ต้วนหลิงเทียนพลันได้ยินเสียงตะคอกด้วยความไม่พอใจดั่งขึ้นจากปลายทางเบื้องหน้า และเสียงนี้ก็ทำให้ต้วนหลิงเทียนรู้สึกคุ้นๆหูนัก
“เป็นเจ้านั่น…”
ในห้วงคิดคล้ายมีบางสิ่งวาบผ่าน ต้วนหลิงเทียนพลันจำได้แล้วว่าเคยได้ยินเสียงนี้ที่ไหน
หวงฉี่หลิง!
มันคือศิษย์ของวังเซียนสัญจรที่เขาได้รู้จักก่อนเข้ามาในมรดกสถาน
ในตอนนั้นที่เจอกับนายน้อยสวะของวังเซียนสัญจรทั้ง 3 หวงฉี่หลิงได้ออกตัวปกป้องเขาเอาไว้อย่างไม่คิดจะถอย
พริบตานั้นเขาก็รู้สึกได้ทันทีว่าหวงฉี่หลิงผู้นี้เป็นคนดีคนหนึ่ง คู่ควรให้คบหาเป็นสหาย
ตอนนี้พอได้ยินเสียงหวงฉี่หลิงตะคอกด้วยโทสะ สองตาต้วนหลิงเทียนก็เย็นลงทันที
หลังมองไปยังเบื้องหน้าสุดทาง ต้วนหลิงเทียนก็ได้เห็นหวงฉี่หลิงถูกเผ่าปีศาจมนุษย์กลุ่มหนึ่งปิดล้อมเอาไว้ มันกำลังตกอยู่ในอันตราย!
“ข้ามแม่น้ำรื้อสะพานหรือพูดได้ดี! แล้วหากพวกเราคิดข้ามแม่น้ำรื้อสะพานจริง…เจ้าหวงฉี่หลิงจักทำไมเล่า?”
ปีศาจตนหนึ่งกล่าวออกด้วยรอยยิ้มมีชัย
“ถ้าพวกเจ้ากล้าฆ่าข้า วังเซียนสัญจรไม่มีวันปล่อยพวกเจ้าไปแน่!”
หวงฉี่หลิงตะโกนเสียงเข้ม
