ว่าสิ่งที่พวกมันคิดกันว่าเป็นมรดกสถานของปรมาจารย์จารึกเซียนระดับสวรรค์นั้น ที่แท้เป็นมรดกสถานของปรมาจารย์จารึกเซียนระดับเทียมสวรรค์!
และปรมาจารย์จารึกเซียนระดับเทียมสวรรค์ที่ว่า…ก็ยังเป็นถึงครึ่งก้าวเซียนอมตะ!
ในขณะที่เหล่าปีศาจค่อยๆพากันทยอยมาถึงป่าศิลา และเริ่มเข้าสู่มรดกสถานนั้นที่เหลือไว้โดยปรมาจารย์จารึกเซียนระดับเทียมสวรรค์ผู้เป็นถึงครึ่งก้าวเซียนอมตะ…
บริเวณทิศเหนือของเมืองเหรินโม่เชิ่ง ปรากฏร่าง 3ร่างเหินตัดฟ้าข้ามเมือง มุ่งหน้าลงใต้มาด้วยความเร็วสูง!
สามร่างที่ว่าเป็นชายวัยกลางคน ชายชรา แล้วก็หญิงชรา
ในขณะเหินร่างลงใต้ แววตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความอาฆาต ยังฉายชัดถึงความเคียดแค้นถึงขีดสุด!
เป็นสายตาอาฆาตแค้นอันรุนแรงนัก! ประหนึ่งพวกมันถูกคนเข่นฆ่าบิดาถล่มมารดาลักพาตัวน้องสาวไปขายหอนางโลม!!
ภายในมรดกสถานของปรมาจารย์จารึกเซียนระดับเทียมสวรรค์
ณ สถานที่ตั้งถ้ำกาลเวลา
สำหรับหวงเหวินจิ้งแล้ว ต้วนหลิงเทียนเพียงลงไปนั่งบนแท่นศิลาได้ไม่ทันไร ทั้งคนทั้งแท่นศิลาก็ถูกแสงสีเทาปกคลุม และแสงเทานั่นก็กลืนทุกสิ่งจนหายไปจากสายตานาง!
แต่ทว่าเพียงครู่ต่อมาแสงสีเทาดังกล่าวก็สลายหายไป
ภาพต้วนหลิงเทียนนั่งบนแท่นศิลาปรากฏสู่สายตาของนางอีกครั้ง
สำหรับหวงเหวินจิ้งแล้วร่างต้วนหลิงเทียนเสมือนคลาดสายตาไปเพียงแวบเดียวเท่านั้น
“ฮ่าๆๆๆ…!!”
