สุดท้ายหลังจากเร่งแงะร่างตัวออกมาจากผนังถ้ำ และปะทุพลังสังหารอสูรกายตัวเขื่องไปได้อีก 2-3ตัว พลังของนางก็ขาดห้วงลง จึงถูกอสูรกายตัวเขื่องตะปบฟาดจนปลิวอีกรอบ! และสภาพการณ์ของนางดำเนินไปแบบนี้อยู่หลายต่อหลายครั้ง จนคนแทบไม่เหลือแรงใจสู้ต่อ…
“วันนี้ข้า หวงเหวินจิ้ง ต้องมาตายที่นี่หรือ…”
มองไปยังอสูรกายเป็นฝูงที่กรูกันเข้ามาหานางอย่างไม่จบไม่สิ้น แม้สีหน้าของหวงเหวินจิ้งจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากมายอะไร หากแต่ในใจเริ่มบังเกิดความสิ้นหวังขึ้นมาแล้ว…
“โฮ่ววววส์!!”
ซู่มมมม!!
และในขณะที่นางเริ่มถอดใจกลางดงอสูรกายนั้นเอง เสียงคำรามพร้อมสายลมแรงหอบหนึ่งพลันแว่วดังขึ้น หวงเหวินจิ้งก็รู้ได้ทันทีว่าสายลมกรรโชกหอบนี้…มันพัดมาจากด้านหลัง!
หากสภาพร่างกายและพลังของนางอยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อม นางย่อมสามารถหันหลังกลับไปจัดการอสูรกายร้ายที่ลอบจู่โจมจากด้านหลังได้ไม่ยากเย็น…
ทว่าตอนนี้พลังของนางอ่อนโทรมถดถอยลงไปมาก…
“ไม่คิดเลยว่าสุดท้าย ข้าหวงเหวินจิ้ง กลับต้องเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่…”
คราวนี้หวงเหวินจิ้งถอดใจลงอย่างสมบูรณ์ นางไม่คิดว่าจะรอดชีวิตไปได้อีกแล้ว
เนื่องเพราะตอนนี้ทั่วกายนางแทบจะชุ่มไปด้วยเลือด อวัยวะภายในยังบาดเจ็บ ไม่เหลือเรี่ยวแรงทั้งพลังในการป้องกันอสูรกายที่อยู่ด้านหลังสืบไป…
ในขณะที่หวงเหวินจิ้งรู้สึกว่านางกำลังจะตาย
ทันใดนั้นเอง
เปรี๊ยง! เปรี๊ยง! เปรี๊ยง! เปรี๊ยง! เปรี๊ยง!
…
