หวงเหวินจิ้งคล้ายเห็นความสงสัยของต้วนหลิงเทียน จึงกล่าวตอบออกมาทันที
นางเองก็เคยสงสัยเรื่องนี้มาก่อน
“ศาสตราพันอาคมเซียนมากมายถูกทิ้งไว้ทั่วดั่งสิ่งไร้ค่า?”
ได้ยินคำของหวงเหวินจิ้งมุมปากกต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะกระตุก
ถึงขั้นสร้างศาสตราพันอาคมเซียนแล้วทิ้งไว้ทั่วดั่งสิ่งไร้ค่า…ฟังแล้วไม่น่าจะใช่อะไรที่ปรมาจารย์จารึกเซียนระดับเทียมสวรรค์จะทำได้จริงๆ!
มาตอนนี้ต้วนหลิงเทียนตระหนักได้ทันที ว่าทั้งหมดทั้งมวลล้วนเป็นเรื่องเข้าใจผิด!
สถานที่แห่งนี้หาใช่มรดกสถานของปรมาจารย์จารึกเซียนระดับสวรรค์ไม่ แต่เป็นมรดกสถานที่เหลือทิ้งไว้โดยตัวตนปรมาจารย์จารึกเซียนระดับเทียมสวรรค์…!
เสียงชราแฝงกลิ่นอายโบราณยังคงกล่าวสืบต่อออกมา
“ความหลงใหลฝันใฝ่ชั่วชีวิตของตัวข้าก็คือบรรลุถึงขอบเขตปรมาจารย์จารึกเซียนระดับสวรรค์…ข้าอยากสร้างศาสตราเซียนที่มีพลังอานุภาพเหนือกว่าศาสตราพันอาคมเซียน…เพราะตัวข้ารู้สึกอยู่เสมอ ว่าเหนือศาสตราพันอาคมเซียน สมควรมีศาสตราเซียนที่ทรงพลังยิ่งกว่า…”
“อนิจจาจวบจนพลังฝึกปรือของข้าบรรลุถึงเซียนสวรรค์ 9 เปลี่ยนก็แล้ว…กระทั่งข้ามผ่านหายนะทัณฑ์สวรรค์จนบรรลุถึงขอบเขตครึ่งก้าวเซียนอมตะจนเจียนจะได้ขึ้นสู่แดนสวรรค์ก็แล้ว แต่ความปรารถนาชั่วชีวิตของข้าที่จะสร้างศาสตราเซียนที่เหนือกว่าศาสตราพันอาคมเซียนก็ยังไม่สำเร็จ…เฮ่อ…”
ได้ยินเรื่องนี้ต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักได้ทันที
