เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนนิ่งไปไม่พูดจา หวงเหวินจิ้งพูดต่อออกมา “หากเจ้ากับข้าร่วมมือกัน คิดฝ่าข่ายอาคมสุดท้ายนี้ สมควรไม่ยากเย็นอะไรกระมัง…”
“อืม สมควรไม่ยากเย็นจริงๆ…”
ต้วนหลิงเทียนที่รู้สึกตัวแล้ว พยักหน้าเบาๆ ค่อยหันไปมองถามหวงเหวินจิ้ง กล่าวถามออกเสียงเรียบเบา “แต่ถ้าร่วมมือกันแล้ว…พอเจอสมบัติพวกเราจะแบ่งกันยังไง?”
“ใครต้องการสิ่งใดก็เอาไป”
คล้ายหวงเหวินจิ้งคิดไว้แล้วว่าต้วนหลิงเทียนต้องถามแบบนี้ นางจึงกล่าวตอบออกมาทันทีหลังต้วนหลิงเทียนถามจบคำ
“แล้วถ้าบังเอิญของสิ่งนั้น พวกเราต่างต้องการเหมือนๆกันเล่า?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถาม สองตายังหรี่ลง
“หากพวกเราต้องการทั้งคู่ เช่นนั้นเจ้าเอาไปก่อน”
หวงเหวินจิ้งก็ตอบกลับมาทันทีเหมือนเดิม
ต้องกล่าวเลยว่าวาจาของหวงเหวินจิ้งนับว่าบอกเจตนาของนางชัดแจ้ง
นอกจากนี้ต้วนหลิงเทียนก็ไม่มั่นใจจริงๆว่าจะฝ่าข่ายอาคมนี้ไปได้ เว้นเสียแต่พลังฝึกปรือเขาจะทะลวงถึงเซียนสวรรค์ 7 เปลี่ยนในช่วงเวลาสั้นๆ ทว่านั้นก็เหลวไหลเกินกว่าจะเป็นไปได้
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่ทะลวงถึงเซียสวรรค์ 7 เปลี่ยนในเวลาสั้นๆเลย ต่อให้สามารถทำได้จริงแต่ก็ต้องใช้เวลาพอสมควรกว่าจะปรับพลังได้ ถึงตอนนั้นไม่รู้ว่าสมบัติใดๆที่อยู่ด้านหลัง จะยังเหลือให้เขามาเอาไปหรือไม่…
“งั้นก็ตกลง”
ต้วนหลิงเทียนเห็นด้วยทันที ตัดสินใจร่วมมือกับหวงเหวินจิ้งเพื่อทำล่ายข่ายอาคมสุดท้าย
