‘หลังข่ายอาคมสังหารที่ร้ายกาจขนาดนี้ ไม่รู้ว่ามีสมบัติอะไรเก็บไว้กันแน่…กลิ่นอายพลังนั่น ช่างคล้ายคลึงกับกลิ่นอายพลังอันมีเอกกลักษณ์เฉพาะที่ทำให้ห้วงเวลาในเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติไหลช้าลงจริงๆ…’
ในใจต้วนหลิงเทียนอดคาดหวังไม่ได้
“ไปกันเถอะ”
ต้วนหลิงเทียนหันมองไปทางหวงเหวินจิ้งพร้อมกล่าวสั่งออกมาทันที
หวงเหวินจิ้งพยักหน้ารับเงียบๆ
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็พุ่งร่างออกไปอย่างพร้อมเพรียงราวกับนัดกันมา มองไปดั่งอัสนีสองสายฟาดผ่าไปยังข่ายอาคมสุดท้ายเบื้องหน้าพร้อมกัน
เมื่อเข้าเขต ข่ายอาคมสังหาร ในด่านสุดท้ายก็ถูกกระตุ้นให้เริ่มสำแดงพลังทันที
ซู่ม! ซู่ม! ซู่ม! ซู่ม! ซู่ม!
……
เสียงสนั่นดังขึ้นไม่หยุด ฟังไปคล้ายพิรุณห่าใหญ่ร่วงตกจากฟ้า พื้นที่เบื้องหน้าต้วนหลิงเทียนกับหวงเหวินจิ้งเต็มไปด้วยกลิ่นอายพลังอาคมผันผวนมากมาย มากเสียจนราวกับเป็นคลื่นมรสุม!
และทันทีที่ขุมพลังน่าพรั่นพรึงสุดไพศาลนี้ปรากฏขึ้น อุโมงค์ทางก็เริ่มสะเทือนประหนึ่งบังเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ พื้นดินทั้งช่องทางเริ่มบังเกิดรอยแตกร้าวให้เห็นชัด
เพียงชั่วพริบตาที่ล่วงล้ำเข้ามานทุ่งสังหาร ต้วนหลิงเทียนกับหวงเหวินจิ้งก็รู้สึกเสมือนตัวเองเป็นดั่งเรือลำน้อยที่ลอยคออยู่กลางมหาสมุทรที่กำลังเกิดมรสุมครั้งใหญ่!
ทันใดนั้นเอง
“ลงมือ!!”
สองตาต้วนหลิงเทียนเปลี่ยนเป็นเยียบเย็น เผยประกายคมกล้า ตะโกนสั่งออกมาเสียงดังปานฟ้าผ่า
