ขณะเดียวกันเหอเซินเจี๋ยที่พึ่งจะรู้สึกตัว ก็หันไปตะคอกคำกล่าวกับหวงฉี่หลิงเสียงเย็น “เจ้ากล้าร่วมมือกับคนนอกทำร้ายน้องเหวินจิ้งแบบนี้ได้อย่างไร!”
“เจ้า…”
เมื่อเห็นเหอเซินเจี๋ยออกมาโวยวายใส่ร้ายป้ายสีมันอีกครั้ง หวงฉี่หลิงก็มีโมโหนัก
อย่างไรก็ตามไม่ทันที่มันจะทันได้กล่าวใดจบคำดี สีหน้าโมโหของหวงฉี่หลิงก็จำต้องชะงักค้าง
ฟั่ฟฟฟ!
เสียงหอนของบางสิ่งกรีดอากาศดังขึ้น เป็นดัชนีกระบี่อีกสาย!!
ทุกคนเห็นเพียงประกายแสงสว่างวาบลัดฟ้าเท่านั้น ก่วนที่เสียงบางสิ่งทะลวงเลือดเนื้อกกระดูกจะดังขึ้นแผ่วเบา รู้ตัวอีกทีหว่างคิ้วของเหอเซินเจี๋ยก็ปรากฏหลุมโลหิตอันน่าสยดสยอง เจริญรอยตามสหายนายน้อยสวะทั้ง 2 ที่ลงนรกไปรอมันก่อนหน้า…
ตาย!!
“มันสมควรตาย!”
แทบจะเป็นเวลาเดียวกันกับที่เหอเซินเจี๋ยถูกฆ่า พลันมีเสียงเยียบเย็นหนึ่งดังขึ้นจากในป่าศิลา
เป็นเสียงของต้วนหลิงเทียน!
เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนฆ่าเหอเซินเจี๋ย!
ได้ยินเสียงยะเยือกมากอำมหิต ทั้งเห็นร่างเหอเซินเจี๋ยที่ตกตายตาไม่หลับโดยมีเลือดทั้งสมองทะลักออกมาจ๊อกๆตามรายทางขณะร่วงตกฟ้า แผ่นหลังหวงฉี่หลิงถึงกับหนาววาบ ตั่วยังสั่นไปด้วยความกลัว!
หลังกล่าวจบเสียงต้วนหลิงเทียนก็เงียบหายไปเลย ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก
ฟุ่บ!
สายลมเย็นหอบหนึ่งพัดตีปะทะใบหน้าหวงฉี่หลิง เป็นหวงเหวินจิ้งที่ถูกกระบี่พลังตบจนหน้าสั่นร่างปลิว เหินร่างกลับมาด้วยใบหน้าช้ำเลือด…
