“เอาล่ะ ตอนนี้พวกเรายังต้องไปซุ่มรอ ‘เหยื่อ’ ตนอื่น…ข้าต้องใช้ปีศาจอีก 3 ตน เพื่อสกัดปราณมารในร่างของพวกมันมา กักเก็บไว้ในร่างพวกเจ้ากับซือหลิง เพื่อปกปิดตัวตนไว้เป็นการชั่วคราว”
ต้วนหลิงเทียนยังต้องใช้กลวิธีนี้กับทุกคนที่เหลือ
ถึงแม้การกระทำเช่นนี้ ในสายตาของเผ่าพันธุ์ปีศาจแล้วจะโหดร้ายก็ตาม แต่เพื่อความอยู่รอด เขาก็จำเป็นต้องทำ! ต้วนหลิงเทียนยอมรู้ดี ในสงครามหากเห็นใจผู้อื่นก็ไม่ต่างใดจากทำร้ายตัวเอง!!
ถึงแม้พลังฝีมือของเขาตอนนี้จะนับว่าไม่ใช่ชั่ว แต่ในเผ่าพันธุ์ปีศาจก็ใช่ว่าจะไม่มีตัวตนอันทรงพลัง!
มีเพียงกระทำเช่นนี้เพื่อสร้างความมั่นใจว่าทุกคนจะปลอดภัยไร้ปัญหา เขาถึงสามารถเข้าไปหาข่าวในเมืองปีศาจได้อย่างวางใจ…
‘ตอนนี้ข้าเสียเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติไปแล้ว ก็เสมือนพยัคฆ์เสียเขี้ยว…และไม่ว่าจะยอดสมบัติสวรรค์อย่างกระบี่นิลสวรรค์ บรรทัดจักรวาล ก็ล้วนถูกผู้เฒ่าหั่วสั่งให้เก็บกลับเข้ามาในเจดีย์หลิงหลง เพื่อใช้ในการส่งข้ากลับมาภูมิภาคเบื้องล่างหมด’
คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะทอดถอนในใจ
ตอนนี้เมื่อไร้ยอดสมบัติสวรรค์อย่างกระบี่นิลสวรรค์ กับบรรทัดจักรวาล หากเขาพบเจอยอดฝีมือที่ร้ายกาจทัดเทียมเหาฉ่วงขึ้นมา เขาก็ไม่อาจรับมือได้อีกต่อไป…
