ไม่นานต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักเรื่องนี้ได้
‘หนึ่งเดือน…มากพอให้ข้าทำความเข้าใจสถานการณ์เรื่องราวในปัจจุบันของภูมิภาคเบื้องล่าง ยังมากพอให้รู้ว่าเมืองนี่มันยังไงกันแน่’
คิดถึงจุดนี้สองตาต้วนหลิงเทียนก็ทอประกายเรืองวูบ
เค่อเอ๋อที่อุ้มซือหลิง กับก่านหรูเยี่ยนพี่สาวฝาแฝดที่ลอยร่างอยู่ไม่ไกล แม้จะเฝ้าดูต้วนหลิงเทียนลงมืออย่างเงียบงันตั้งแต่ต้นจนจบ ทว่าพวกนางไม่อาจทราบได้เลยว่าที่แท้ต้วนหลิงเทียนทำอะไรอยู่กันแน่
จนเมื่อต้วนหลิงเทียนพูดอธิบายเรื่องราวให้พวกนางฟัง พวกนางจึงได้เข้าใจทันที
“นิ..นี่เจ้าสามารถสกัดปราณมารจากมัน…มาเป็นของตัวเองได้ง่ายๆแบบนี้เลยหรือ?”
จังหวะนี้ก่านหรูเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะบังเกิดความรู้สึกหวาดกลัวกับกลวิธีของต้วนหลิงเทียน
ถึงแม้ก่อนหน้านี้นางจะกระจ่างแก่ใจแล้ว ว่าบุรุษจากภูมิภาคเบื้องล่างที่เคยไม่นับเป็นตัวอะไรในสายตานาง บัดนี้ได้เหนือกว่านางมาก…
แต่นางก็คาดไม่ถึงจริงๆ ว่าอีกฝ่ายจะมีกลวิธีอันร้ายกาจขนาดนี้!
“ไม่ได้เอาปราณมารของมันมาเป็นของตัวเองจริงๆ…แค่เอามาเก็บไว้ในร่างเป็นการชั่วคราวเท่านั้น ทั้งหมดเพื่อป้องกันไม่ให้ยอดฝีมือของเผ่าพันธุ์ปีศาจค้นพบว่าพวกเราเป็น ‘มนุษย์’ ….”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวแก้ความเข้าใจผิดของนาง
