แต่ตอนนี้ไฉนที่ทางกลับเปลี่ยนไป!?
ฟุ่บ! ฟุ่บ!
ทันใดนั้น พลัยแว่วเสียงแหวกอากาศดังมาแต่ไกล ดึงความสนใจจากต้วนหลิงเทียนที่กำลังครุ่นคิดไปทันที
พอต้วนหลิงเทียนหันไปมองต้นเสียง
เขาก็พบร่าง 2 ร่างกำลังเหินมาจากสุดฟ้าไกลตา ประมาณความเร็วจากสายตาแล้ว…อย่างน้อยๆทั้งคู่ก็เป็นตัวตนขอบเขตเซียนสวรรค์!
มองปราดเดียวเขาเพียงเห็นว่าผู้ที่มาเป็นชายวัยกลางคนกับชายหนุ่มธรรมดาๆเท่านั้น
ทว่าเมื่อสำนึกเทวะต้วนหลิงเทียนแผ่ออกไปตรวจสอบร่างกายของผู้มาอย่างเงียบงันโดยที่อีกฝ่ายไม่อาจรู้ตัว เขาก็พบความผิดปกติทันที!
“ทั้งเข้มข้นทั้งบริสุทธิ์นัก! ปราณมารนี่มัน…พวกปีศาจจากแดนเนรเทศไม่ผิดแน่!”
เรียกว่าต้วนหลิงเทียนคาดเดาฐานะผู้มาใหม่ได้ทันที
อีกฝ่ายไม่ใช่มนุษย์เหมือนเขา! แต่สมควรเป็นเผ่าพันธุ์ปีศาจที่จำแลงกายเป็นมนุษย์!!
“ลองตามพวกมันไปดูก่อนแล้วกัน”
ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนอยากรู้ไม่น้อยว่าไฉนทะเลสาบผานหลงของตำหนักเมฆาครามถึงหายไป แล้วทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้ เขาที่อุ้มลูกน้อยทั้งใช้พลังหอบหิ้วเค่อเอ๋อกับก่านหรูเยี่ยนอยู่ ก็พาทั้งหมดวูบร่างติดตามคน 2 คนที่กำลังเหินร่างผ่านมาทันที!
จะเรียก ‘คน’ ก็ไม่ค่อยถูกนัก เพราะนั่นคือปีศาจที่จำแลงกายเป็นมนุษย์!
ที่ไฉนต้วนหลิงเทียนเลือกจะตามพวกมันไปนั้น เหตุเพราะทิศทางที่ทั้งคู่มุ่งหน้าไป ก็เป็นทิศทางที่ตั้งตำหนักเมฆาครามพอดี!
“พี่เทียน…มีอันใดหรือ?”
