“ท่านพ่อท่านแม่ เสี่ยวเฟย เนี่ยนเอ๋อ…ลุงเฟิ่ง ศิษย์พี่…”
ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะนึกถึง บิดามารดา ลี่เฟย ต้วนเนี่ยนเทียน เฟิ่งหวู่เต้า ป๋ายลี่หงรวมถึงคนอื่นๆขึ้นมา
ตำหนักเมฆาครามหายไปแบบนี้…แล้วทุกคนเล่า? ใช่ยังปลอดภัยกันอยู่หรือไม่?!
นี่คือเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนกำลังกังวลอย่างหนัก!
“นี่…มีเมืองอยู่ด้านหน้า!”
ทันใดนั้นเสียงก่านหรูเยี่ยนพลันดังขึ้น ปลุกต้วนหลิงเทียนที่กำลังเหม่อเพราะความกังวลให้ตื่นขึ้นมาทันที
พอรู้สึกตัวต้วนหลิงเทียนก็เร่งหันมองไปเบื้องหน้าตามคำของก่านหรูเยี่ยนอย่างไม่รอช้า
เบื้องหน้าไกลตา ปรากฏเป็นเมืองขนาดใหญ่โตกินอาณาบริเวณกว้างใหญ่สุดไพศาล! สิ่งปลูกสร้างแลดูใหม่เอี่ยมพิกล มองไปคล้ายสัตวว์ร้ายตัวใหญ่ที่กำลังฟุบหมอบในที่ราบลุ่ม แลดูทรงพลังทั้งขู่ขวัญนัก!!
“ข้าจำได้ว่า…แต่ก่อนใกล้ๆเขตของตำหนักเมฆาครามไม่เคยมีเมืองตั้งอยู่ใช่หรือไม่?”
ก่านหรูเยี่ยนหันไปมองถามต้วนหลิงเทียนอย่างไม่แน่ใจ
จากนั้นนางก็ไม่รอให้ต้วนหลิงเทียนตอบคำอะไร ยังกล่าวสืบต่อออกมาว่า “แถมขนาดของเมืองนั่น หากจะยกไปเทียบกับเมืองเถื่อนในภาคกลางอย่างนครแห่งบาป ก็มีแต่จะใหญ่โตกว่าไม่ได้เล็กกว่าแม้แต่น้อย…หรือนี่จะเป็นเมืองที่พวกปีศาจจากแดนเนรเทศพึ่งจะสร้างขึ้นมา?”
“สมควรเป็นแบบนั้น”
