“อั๊ค!”
หลังระดับสูงของลัทธิบูชาไฟหายไปหมดแล้ว ร่างต้วนหลิงเทียนก็สะท้านไปอย่างแรง สีหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นซีดขาว สุดท้ายก็กระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง
อาการบาดเจ็บภายในนี้เป็นเขาได้รับมาตั้งแต่ปะทะกับเหาฉ่วงแล้ว หากแต่เขาฝืนทนเอาไว้
ตอนนี้เมื่อไม่มีใครอยู่ เขาก็ไม่จำเป็นต้องฝืนทนอีกต่อไป
‘ตอนที่พวกมันมัวไปหาพลองธัมมะกัน…ข้าจะรีบไปช่วยพวกเค่อเอ๋อแม่ลูกหลบหนีออกจากลัทธิบูชาไฟ!’
หลังหยิบโอสถรักษาและโอสถฟื้นพลังออกมากลืนลงคอเพิ่ม ต้วนหลิงเทียนก็เร่งใช้พลังที่เหลือเหินร่างไปยังลัทธิบูชาไฟด้วยความเร็วสูงสุด หมายไปให้ถึงน่านฟ้าเหนือเกาะศักดิ์สิทธิ์โดยเร็วที่สุด!!
เพราะเกาะลอยจ้าวลัทธิอยู่ที่นั่น
ตอนนี้เค่อเอ๋อแม่ลูกก็สมควรอยู่ที่นั่น!
‘แม้ทางที่เหาฉ่วงหนีไปจะไม่ใช่ทางเดียวกันกับที่พลองธัมมะปลิวกระเด็นไป…แต่ด้วยพันธะระหว่างพลองธัมมะกับมัน หากมันคิดจะย้อนกลับมาเก็บพลองธัมมะภายหลังคงไม่ยากเย็นอะไร’
ในฐานะเจ้าของยอดศาสตราเซียนอย่างตราผนึกมาร ต้วนหลิงเทียนย่อมรู้ดีว่าหลังที่ผูกพันธะกับยอดศาสตตราเซียนแล้วจะเป็นอย่างไร
ตอนนี้ไม่พ้น 9 ใน 10 พลองธัมมะนั่นต้องถูกวิญญาณของเหาฉ่วงลอบย้อนกลับมาเก็บไปแล้วแน่!
ต่อให้กลุ่มระดับสูงของลัทธิบูชาไฟจะออกไปตามหาก็ไร้ประโยชน์
