ี่คือเครื่องรางสงบสุขที่ฉันอธิษฐานขอวัดมา นายเก็บไว้กับตัวให้ดี” เวินหมินหยิบแผ่นยันต์สีแดงออกมาจากกระเป๋า “แม้ฉันจะไม่เชื่อในตัวเฝ่ยไป๋ลู่ แต่ฉันก็ไม่อยากให้นายโชคร้ายเพราะคำพูดของเธอ นี่คือของขวัญ เอาไว้รักษานายให้ปลอดภัย”
“ขอบคุณนะพี่” เวินโจวทั้งรู้สึกสะเทือนใจและรู้สึกผิด เขารับเครื่องรางสีแดงมา ก่อนจะขอตัวจากไป
เวินหมินมองตามหลังเวินโจวไป พลันสีหน้าสุขุมและหนักแน่นก็ค่อย ๆ เลือนหาย และดวงตาของเขาก็ดูลุ่มลึกและเย็นชาขึ้นมา
“คุณชายสามเวินอยู่ที่นี่ พวกเด็กน้อยหลบไปหน่อยเร็ว อย่าทำเป็นงงอยู่” คุณพ่อเวินกล่าว ก่อนจะรีบคว้าของในมือของเวินโจวมาดู พลันก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง “ได้ยันต์นี่มาจากไหน?”
เขาดูงุนงงในทีแรก ทันใดก็ตระหนักได้ และตบบ่าเวินโจวอย่างมีความสุข “แกขอสิ่งนี้มาให้คุณชายสามเวินสินะ แกมีใจคิดดีก็ดี แต่คุณเวินมีพวกซินแสรอบกาย ดังนั้นยันต์ที่เราขอมาอาจไม่มีประโยชน์กับเขา”
คุณชายสามเวินมีโชคชะตาแปลกประหลาด ผู้คนจึงต้องการเสาะหาปรมาจารย์ฮวงจุ้ยจำนวนมากมาช่วยทำลายโชคชะตาของเขา และคาดหวังลึก ๆ ว่าจะได้รับใช้เศรษฐีหนุ่มผู้นี้อีก
เห็นเวินโจวถือยันต์มา คุณพ่อเวินย่อมคิดว่าเครื่องรางนี่เป็นของคุณชายสามเวิน
เวินโจวกลัวว่าพ่อเวินจะอับอาย ดังนั้นจึงคว้าเครื่องรางสงบสุขกลับมา และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “นี่เป็นของพี่ที่มอบให้ผม ไม่ใช่ให้คุณชายสามเวินหรอกครับ”
“แกจะเอาไปทำอะไรน่ะ?” พ่อเวิ
