ถึงแม้ว่ามันจะกระทำตามหน้าที่ และไม่ได้ทำเพราะความต้องการส่วนตัว
ทว่าเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนคิดทำอะไรสักอย่างเพื่อสหายก็เป็นอะไรที่เข้าใจได้ไม่ยาก
“นำทางไป!”
เมื่อเห็นเจียงฉินนิ่งค้างตัวแข็งทื่อไปราวท่อนไม้ ต้วนหลงเทียนก็กล่าวสั่งออกมาเสียงแข็งปานตะคอกด้วยความรำคาญ
เสียงต้วนหลิงเทียนพอดังเข้าหูเจียงฉิน ก็เสมือนน้ำเย็นถังใหญ่ราดรดลงหัว ปลุกสติเจียงฉินทันที พอมันรู้สึกตัวมันก็เร่งมองไปยังต้วนหลิงเทียนพลางกล่าวออกด้วยรอยยิ้มขื่นขมอับจน “เรื่องของก่านหรูเยี่ยนค่อนข้างซับซ้อนอยู่บ้าง…นางถูกใต้เท้าจ้าวลัทธินำตัวออกจากหอคุมกฏเมื่อไม่นานมานี้เอง…”
“ท่านจ้าวลัทธิพาตัวนางไปหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้วกล่าวถามออกมาเสียงเข้ม “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
เจียงฉินย่อมรู้เป็นธรรมชาติ ว่าสายตาที่มองมาเยียบเย็นนี้ของต้วนหลิงเทียนหมายความว่าอะไร…เป็นสายตาเดียวกันกับที่อีกฝ่ายใช้มองต่งหยวนจิ้นก่อนฆ่าคน! เช่นนั้นมันจึงไม่กล้าละเลย เร่งตอบคำถามของต้วนหลิงเทียนอย่างไม่กล้ารอช้าหรือคิดปิดบังอะไร “ข้าได้ยินมาว่า ธิดาเทพเป็นคนขอให้ท่านจ้าวลัทธิพาตัวนางไป…ส่วนรายละเอียดอื่นใด ข้าเองก็ไม่รู้ชัด…”
“ธิดาเทพ?”
ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้วเป็นปม “ธิดาเทพคนไหนอีก?”
แวบแรกเขาก็คิดว่าธิดาเทพที่เจียงฉินกล่าวสมควรเป็น เค่อเอ๋อ ภรรยาเขา แต่พอคิดอีกทีก็พบว่าไม่น่าใช่เพราะเค่อเอ๋อเองก็สมควรถูกขังอยู่ในหอคุมกฏเช่นกัน
