“อ่อ หากข้าจำไม่ผิดไม่ใช่ข้าบอกเจ้าไว้แต่แรกแล้วรึไง…ว่าวันนี้ข้าจะให้เจ้าตายต่อหน้าคนที่เจ้าคิดว่ามีปัญญาช่วยเจ้…!”
ต้วนหลิงเทียนยังกล่าวคำ ‘เจ้าได้’ ไม่ทันจบ ร่างต่งหยวนจิ้นเบื้องหน้าพลันคุกเข่าลงกลางอากาศ กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงวิงวอนร่างสั่นระริก “ต้วนหลิงเทียนได้โปรดยกโทษให้ข้าด้วย! ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย!!”
“บุตรไม่รักดีของข้าอย่างไรก็ถูกเจ้าฆ่าตายไปแล้ว แถมระหว่างเราก็มิเคยมีเรื่องบาดหมางอันใด เช่นนั้นเลิกแล้วต่อกันเถอะ…เช่นนี้ดีหรือไม่!?”
“ได้โปรด! ละเว้นเข้าเถอะ ข้ามิได้ทำอันใดเจ้าเลย!!”
ต่งหยวนจิ้นที่กำลังสิ้นหวัง เมื่อเผชิญกับความตายตรงหน้า ไม่เพียงแต่มันจะก้มหัวอันหยิ่งผยองลง ยังคุกเข่าให้กับคนที่มันเคยดูเบาไม่ต่างอะไรจาก มด ในสายตาเพื่อวิงวอนร้องขอชีวิต!
ตอนนี้ในใจมันเหลือเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น
เอาตัวรอด!
“งามหน้านัก! มันทำให้หอคุมกฏเสียหน้าผู้คนแทบตายแล้ว!!”
เมื่อเห็นรองจ้าวหอคุมกฏอย่างต่งหยวนจิ้นถึงกับคุกเข่าก้มหัววิงวอนร้องขอชีวิตผู้อื่น เหลิ่งอิงก็โกรธจนแทบกระอัก!
