“สำหรับคนอื่นข้าต้วนหลิงเทียนอาจหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่สำหรับเจ้าต่งหยวนจิ้น? ขอโทษที..แต่เจ้ายังไม่มีคุณสมบัติพอให้ข้าต้องกลัว”
วาจากล่าวตอบประโยคแรกของต้วนหลิงเทียนไม่เพียงแต่จะไม่กลัวคำขู่ของต่งหยวนจิ้นเท่านั้น วาจาประโยคหลังยังถึงกับกล่าวย้ำกับต่งหยวนจิ้นต่อหน้า ว่าไม่กลัวมัน!!
และทันทีที่เสียงต้วนหลิงเทียนดังออกมา ฉากเรื่องราวก็กลายเป็นเงียบงันทันใด คงเหลือเพียงเสียงสูดลมหายใจเข้าอย่างรุนแรงทั้งเร่งร้อน…
ทั้งหมดรู้สึกว่าวาจานี้ของต้วนหลิงเทียน ช่างไม่ไว้หน้าผู้คนสิ้นดี! พาลให้พวกมันตะลึงงันไปแล้วจริงๆ!!
และไม่ใช่แค่เหล่าคนที่มาชมดูเรื่องราวจะตะลึงไปเพราะคำกล่าวนั่นเท่านั้น…
แม้แต่รองจ้าวหอคุมกฏอย่างต่งหยวนจิ้น กับต่งหลินลูกชายมัน ก็ถูกวาจาของต้วนหลิงเทียนทำให้อึ้งตะลึงค้างไปแล้วจริงๆ!
พวกมันกระทั่งหลับ ยังไม่เคยฝัน…
ว่าต้วนหลิงเทียนจะหาญกล้าถึงขั้นนี้!
“หยิ่ง! ทั้งหยิ่งผยองทั้งจองหองเกินไป!!”
จังหวะนี้ผู้ชมที่คืนสติรู้สึกว่าต้วนหลิงเทียนทั้งหยิ่งทั้งจองหองนัก!
“ต้วนหลิงเทียน เจ้ามันรนหาที่ตาย!!”
หลังจากรู้สึกตัว ต่งหลินก็ชักสีหน้าดุร้ายกล่าวตะคอกออกมาเสียงเย็น
แม้ต่งหยวนจิ้นจะไม่พูด แต่แววตาของมันก็เย็นลง ทั้งรอบกายคล้ายจะแผ่รังสียะเยือกออกมาขุมหนึ่ง พาลให้ผู้คนโดยรอบอยู่ๆดีๆก็รู้สึกเหน็บหนาวจับไขสันหลัง!
ไอเย็นดังกล่าว…ปานจะแช่ร่างผู้คนให้เป็นน้ำแข็งแล้วจริงๆ!
