ทั้งหมดเร่งรุดออกมาจากเขตหวงห้ามของหอคุมกฏที่ตั้งอยู่บนพื้นดินใต้เท้าต้วนหลิงเทียน
“หือ? ไฉนคนผู้นี้ถึงได้แลดูคุ้นๆนักล่ะ?”
“มองจากชุดเสื้อผ้าแล้วสมควรเป็นศิษย์ที่แท้จริงคนหนึ่งของลัทธิบูชาไฟเรา! แต่ศิษย์ที่แท้จริงหาญกล้าเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน? ถึงกับบุกเข้ามาในเขตหวงห้ามแถมสั่งให้รองจ้าวหอต่งไสหัวออกมาแบบนี้?”
“เอ ไฉนข้ารู้สึกคุ้นๆหน้าศิษย์ที่แท้จริงผู้นี้จัง…พวกท่านจำมันได้หรือไม่?”
“ข้าเองก็รู้สึกคุ้นๆเช่นกัน…ยิ่งมองข้ายิ่งรู้สึกว่าเคยเห็นมันมาก่อนที่ไหนแน่ๆ ติดอยู่ที่ปากเท่านั้น!”
“งั้นข้าก็ไม่ได้คุ้นหน้ามันคนเดียวสินะ…”
…
กลุ่มคนที่พึ่งมาถึง พยายามมองสำรวจต้วนหลิงเทียนตั้งแต่หัวจรดเท้า หลายคนรู้สึกคุ้นหน้าต้วนหลิงเทียน ทว่าครุ่นคิดจนคิ้วย่นเป็นปมสักพักก็ยังนึกกันไม่ออก
“ฮ้า! ข้าจำได้แล้ว!”
ทันใดนั้นเองพลันมีเสียงอุทานหนึ่งดังขึ้น ทำให้คนรอบๆสะดุ้งตกใจทันที
และทันใดนั้นทุกสายตาก็หันไปมองจ้องผู้ที่โพล่งดังออกมา
ผู้ที่โพล่งออกมาเสียงดังเมื่อครู่เป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง เมื่อเห็นว่าทุกคนหันมาสนใจแล้ว มันก็เชิดหน้ากล่าวออกเสียงดังฟังชัดว่า “มันคือต้วนหลิงเทียน!”
“ต้วนหลิงเทียน!!”
ทันทีที่ชายหนุ่มกล่าวนามนี้ออกมา ทุกคนก็ถึงกับเงียบไปทันที
หลังจากกนั้นไม่นานทุกคนก็ดึงสติกลับมาได้สำเร็จ ต่างหันไปมองศิษย์ที่แท้จริงที่ลอยร่างกลางฟ้าอยู่คนเดียวอีกครั้งด้วยสายตาจริงจัง
