“ต้วนหลิงเทียนเจ้าอย่าได้ทำเป็นเล่นไป! รีบขอโทษผู้พิทักษ์ทั้ง 2 เร็วเข้า!!”
ขณะเดียวกันด้านชิงหั่วที่จดจำได้เสมอ ว่าอีกฝ่ายเป็นสหายของก่านหรูเยี่ยนศิษย์รักของตัว แถมมันยังรับปากศิษย์รักไว้แล้วว่าจะดูแลต้วนหลิงเทียนอย่างดี ก็อดไม่ได้ที่จะรีบส่งเสียงกล่าวผ่านพลังมาเตือนต้วนหลิงเทียนด้วยความร้อนใจทันที!
ทว่าต้วนหลิงเทียนกลับไม่ได้สนใจอะไรเสียงเตือนของชิงหั่ว เพียงหันไปมองสบตาหงอวิ๋นอย่างไม่หวาดกลัว ราวกับมีเส้นสายอัสนี 2 สายฟาดผ่าเปรี้ยงปร้างกลางอากาศก็ไม่ปาน!
“อ้อ นี่ข้าจำคนผิดรึไง…เจ้าไม่ใช่ผู้พิทักษ์หงอวิ๋นงั้นหรือ?”
เสียงต้วนหลิงเทียนยังคงสงบเหมือนก่อนหน้าราวกับไม่ได้ตระหนักถึง ‘อันตราย’ ของผู้พิทักษ์หงอวิ๋นเลย ทำให้ชิงหั่วถึงกับอึ้งไปพูดไม่ออก
“เจ้า…”
สีหน้าชิงหั่วตอนนี้เปลี่ยนไปใหญ่หลวง
มันไม่คิดไม่ฝันเลยว่าต้วนหลิงเทียนจะดื้อรั้นขนาดนี้ กระทั่งได้ยินคำเตือนของมันแล้วยังไม่เลิก!
ตอนนี้มันอดไม่ได้ที่จะคิดไปในใจอย่างอับจนหนทาง ‘หรูเยี่ยนเอย…เจ้าอย่าได้โทษอาจารย์เสียเล่า อาจารย์พยายามแล้ว แต่สหายของเจ้าต้วนหลิงเทียนผู้นี้มันหยิ่งผยองเกินไป! วันนี้ให้มันถูกทุบตีสักครั้งเถอะ…’
ในสายตาของชิงหั่ว
ต้วนหลิงเทียนในวันนี้กับต้วนหลิงเทียนในอดีตคล้ายจะกลายเป็นคนละคน!
