“ในสายตาข้าไม่พ้นมันต้องคิดยั่วโทสะกงเจิ้นเพื่อให้กงเจิ้นรีบๆฆ่ามันแน่ๆ…จะได้ไม่ต้องถูกกงเจิ้นจับตัวไปส่งให้เซี่ยคังฉวินทรมาน!!”
“ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน…เพราะหากมันถูกจับไปส่งมอบให้จ้าวราชสีห์ขนทองล่ะก็ มีหรือมันจะได้ตายดี! 9 ใน 10 ล้วนไม่พ้นต้องถูกทรมานอย่างสาหัสจนต้องร่ำร้องขอความตาย! เพราะอย่างไรเซี่ยจงที่มันฆ่าไป ก็เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวของจ้าวราชสีห์ขนทอง”
…
ผู้ฝึกตนอิสระหลายคนเริ่มกลับมารู้สึกตัว ต่างมองไปยังต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาทำราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ บางคนที่แลดูมีความคิดก็คิดว่าต้วนหลิงเทียนต้องการหาทางออกที่ดีที่สุดด้วยการรีบตาย!
หากแต่ต้วนหลิงเทียนกระทำเช่นนี้เพื่อรนหาที่จริงๆน่ะเหรอ?
“ฮึ่ม!!”
ทันใดนั้นเสียงพ่นลมสบถเยียบเย็นพลันดังขึ้น เป็นกงเจิ้นที่ดึงสติกลับมาได้สำเร็จ มันถลึงตามองต้วนหลิงเทียนอย่างดุร้าย กล่าวออกด้วยเสียงอำมหิต “ต้วนหลิงเทียนเจ้าคิดด่วนตาย แต่ข้าไม่มีวันให้เจ้าได้ตายสมใจ!!”
“ข้าจักเจ้าไปส่งมอบจ้าวราชสีห์ขนทองตัวเป็นๆ เพื่อรางวัลที่เต็มเม็ดเต็มหน่วย! หลังจากนั้นข้าจักขออนุญาตจ้าวราชสีห์ขนทองเพื่อเฝ้าดูเจ้าถูกทรมานจนกว่าจะตาย!”
กล่าวถึงท้ายประโยคแววตาที่กงเจิ้นใช้มองต้วนหลิงเทียนก็เปลี่ยนเป็นอำมหิตทั้งเจ้าเล่ห์ ราวกับกำลังคิดเรื่องชั่วๆ
ในสายตาของกงเจิ้น ต้วนหลิงเทียนก็ไม่ต่างอะไรจากคนที่ตายไปแล้ว
