พริบตาเขาก็บรรลุถึงน่านฟ้าใจกลางเมือง เรียกว่าต่อให้อยู่ส่วนไหนของเมืองที่ไม่ใช่พื้นที่ปิด ก็สามารถแลเห็นเขาได้หากสายตาดีพอ!
“ข้านึกออกแล้ว!!”
แทบจะเป็นเวลาเดียวกกันกับที่ต้วนหลิงเทียนไปหยุดร่างค้างบนน่านฟ้ากลางเมือง บางคนก็ตบมือดังฉาดโพล่งร้องอุทานออกมาดังลั่น เพราะในที่สุดมันก็จดจำได้แล้วว่าเคยเห็นใบหน้านี้ที่ไหน!!
“มัน…มัน…มันคือต้วนหลิงเทียน! ต้วนหลิงเทียนคนนั้นไงเล่า! คนที่ฆ่าเซี่ยจง ลูกชายจ้าวราชสีห์ขนทองเซี่ยคังฉวิน 1 ใน 4 มหาธรรมราชาแห่งลัทธิอารามทมิฬ! หน้านี้ไม่ผิดแน่ เหมือนในรูปวาดเป๊ะ!!”
หลังที่จดจำต้วนหลิงเทียนได้แล้ว ชายผู้นั้นก็โพล่งดังออกมาลั่นทุ่ง
“อะไรนะ!? ต้วนหลิงเทียน? ต้วนหลิงเทียนคนนั้นน่ะเรอะ!?”
“มารดามันเถอะ! ข้านึกออกแล้วเช่นกัน ที่แท้ก็เป็นมันนี่เอง! นี่ไงข้ายังพกภาพเหมือนของมันติดตัวไว้ด้วยซ้ำ! ต้วนหลิงเทียนที่ไม่เพียงแต่จะฆ่าเซี่ยจงยังถือครองยอดศาสตราเซียนไว้กับตัว 2 ชิ้น!!”
“ต้วนหลิงเทียน ปรากฏตัวแล้ว!!”
……
“ข้าล่ะไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองจริงๆ ต้วนหลิงเทียนผู้นี้มันไปกินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไร ถึงกล้าปรากฏตัวกลางเมืองโต้งๆเช่นนี้!?”
“3 ปีที่แล้วตอนต้วนหลิงเทียนมันหายตัวเข้ากลีบเมฆไป พวกเราผู้ฝึกตนอิสระแทบจะขุดดินลึก 3 ฉื่อเพื่อหามันด้วยซ้ำ…ทว่ากลับไม่พบตัว! แต่ตอนนี้ไฉนมันมามอบตัวถึงหน้าประตูด้วยตัวเองเล่า?”
