“หรือมันคิดว่า เวลาก็ผ่านไปตั้ง 3 ปี พวกเราคงลืมเลือนเรื่องราวไปแล้ว?”
“อาจเป็นได้…”
…
หลังจากที่ยืนยันตัวตนต้วนหลิงเทียนได้แล้ว เหล่าผู้ฝึกตนอิสระก็สนทนากันอย่างออกรส!
ทั้งยังมีผู้ฝึกตนอิสระ ไม่เว้นผู้ฝึกตนจากขุมกำลังต่างๆที่อยู่ในนครแห่งบาปก็กำลังมองจ้องต้วนหลิงเทียนตาเป็นมัน! เรียกว่าแววตาของพวกมันฉายชัดถึงความโลภอย่างไม่คิดจะปกปิด!
ตอนนี้พวกมันอยากพุ่งไปจับต้วนหลิงเทียนมัดแล้วพาไปส่งให้เซี่ยคังฉวิน จ้าวราชสีห์ขนทองเพื่อขึ้นรางวัลนัก! รางวัลที่พวกมันได้แต่ฝันถึงมาตลอดชีวิต!!
อย่างไรก็ตาม จังหวะนี้ไม่มีใครคิดเป็นวิหกตัวแรกที่โผบินออกไป…
(นกตัวแรกที่บินนำฝูงมักจะถูกสอยก่อนเพื่อน…)
“สวัสดีผู้ฝึกตนทุกท่านในนครแห่งบาป…คาดว่าตอนนี้พวกท่านหลายคนคงจดจำได้แล้วว่าข้าเป็นใคร…สำหรับคนที่ยังจำไม่ได้ ข้าคือต้วนหลิงเทียน!”
ต้วนหลิงเทียนที่เหินร่างค้างบนฟ้าสูงใจกลางนครแห่งบาป ค่อยๆควบพลังกล่าวออกด้วยน้ำเสียงไม่รีบไม่ร้อน
ถึงแม้ว่าเสียงกล่าวของเขาจะไม่ได้ดังมากมายอะไร หากแต่เมื่อมันผสานเข้ากับพลังเซียนสุริยันอันร้ายกาจ ก็กล่าวได้เลยว่าต่อให้อยู่สุดขอบเมืองก็ยังได้ยิน…
จังหวะนี้ทำให้นครแห่งบาปถึงกับลุกฮือขึ้นมาทันที เสียงอุทานเซ็งแซ่ดังขึ้นระงม
“ต้วนหลิงเทียน?”
“นามนี้ช่างคุ้นหูยิ่ง…”
