“เจ้ายังจะไม่คุ้นได้เหรอ!? ต้วนหลิงเทียนคนนี้ก็เป็นศิษย์ของลัทธิบูชาไฟที่ถูกเซี่ยคังฉวินจ้าวราชสีห์ขนทองของลัทธิอารามทมิฬตามล่าหาตัวเมื่อ 3 ปีก่อนอย่างไรเล่า! เพราะอยากได้ตัวต้วนหลิงเทียนมาก เซี่ยคังฉวินก็ได้เพิ่มของรางวัลนำจับรอบแล้วรอบเล่า…บัดนี้เรียกว่าให้ข้าตายเกิด 10 ชาติ ก็หาของรางวัลที่เซี่ยคังฉวินใช้เป็นรางวัลนำจับไม่ได้!!”
“อะไรนะ!? ที่แท้เป็นมันงั้นเรอะ!””
“ใช่ต้วนหลิงเทียนแน่หรือ? ข้าเคยเห็นรูปเหมือนของต้วนหลิงเทียนจากลัทธิบูชาไฟ หน้าตามิใช่ว่าต่างกันหรือไร? แล้วถ้าเป็นต้วนหลิงเทียนตัวจริง ไหนเลยจะมาเดินหน้าสลอนในนครแห่งบาปแบบนี้ได้?”
“เห็นว่ามันปลอมแปลงรูปโฉมอะไรได้นี่ล่ะ…แต่ไม่ว่าจะใช่คนเดียวกันหรือไม่ พวกเราก็ไปดูชมกันก่อนเถอะ!”
“ใช่ ไปดูใกล้ๆกัน! ฟังจากเสียงแล้วสมควรมาจากใจกลางเมืองไม่ผิดแน่”
……
วาจาทำนองเดียวกันนี้ดังขึ้นไปทั่วทุกมุมของนครแห่งบาป
ฟุ่บ! วูบ! วูบ! วูบ!
……
ขณะเดียวกันก็ปรากฏร่างมากมายเหินขึ้นฟ้า บินเหาะกันวุ่นวายไปหมดราวกับผึ้งแตกรัง
หากแต่เป้าหมายของพวกมันทั้งหมด ล้วนมุ่งหน้าเข้าสู่จุดศูนย์กลางทั้งสิ้น…
ใจกลางนครแห่งบาป!
“ให้ตายเถอะ เป็นต้วนหลิงเทียนจริงๆด้วย! ภาพเหมือนนั่นช่างวาดออกมาได้เหมือนตัวจริงทุกประการ!!”
