ว่ามันที่ใช้เวลามาครึ่งชีวิต ทว่าสุดท้ายกลับต้องมาตกตายด้วยน้ำมือของศิษย์มันเองอย่าง ซูหลี่ แบบนี้!
แต่แน่นอนว่าวินาทีสุดท้ายก่อนที่ชีวิตของมันจะจบสิ้น สามารถเห็นได้ชัดเจน…
จวบจนตายตกแล้ว มันไม่เพียงแต่จะไม่ตำหนิซูหลี่ กระทั่งยังจากโลกนี้ไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ
แน่นอนว่าความพึงพอใจของมันนั้นเกิดจากซูหลี่ศิษย์ที่มันบ่มเพาะมาหลายปี
สำหรับเรื่องที่มันพึงพอใจนั้น เกรงว่าคงมีแต่มันเท่านั้นที่รู้
“ข้า…คือ…ซูหลี่ ข้า…เป็น…มนุษย์…มนุษย์?”
เมื่อกระบี่ที่ 13 หลับตาลงจากไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มพึงใจ ร่างซูหลี่พลันสะท้านไปคราหนึ่ง และสีเลือดในดวงตาก็อ่อนจางลงทันที
จากนั้นมันก็กุมศีรษะด้วยมือทั้ง 2 ข้าง ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเกปากครางเสียงต่ำออกมาไม่หยุด
คล้ายตอนนี้มันกำลังทุกข์ทรมาณกับความเจ็บปวดอันยากที่มนุษย์คนใดจะทานทนรับไหว
ยิ่งมาใบหน้ายิ่งบิดเบี้ยวเหยเกหนักข้อ มุมปากปรากฏโลหิตหลั่งไหล คล้ายคนขบกัดฟันกรามจนแหลก ทว่าสีโลหิตในนแววตาก็สลายหายไปหมดสิ้น!
หลังจากที่สีเลือดในดวงตาสลายหายไปอย่างสมบูรณ์ ไอมารบริสุทธิ์ที่ลุกโชนท่วมร่างดั่งเพลิงไฟ ก็หวนคืนเข้าร่าง ไม่หลงเหลือกลิ่นอายชั่วร้ายอันน่าสะพรึง คนแปรเปลี่ยนไปในพริบตา กลายเป็นชายหนุ่มหล่อเหลาเย็นชามาดนิ่งคนหนึ่ง
“ท่านอาจารย์!!”
