ทันใดนั้นซูหลี่พลันกรีดร้องออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดปานมีดกรีดใจ ร่างพุ่งดิ่งลงจากฟ้าไปยังผืนดินที่ร่างกระบี่ที่ 13 ฟุบอยู่…
เมื่อประคองร่างไร้ชีวิตของอาจารย์ขึ้นมาสวมกอด หยาดน้ำตาพลันทะลักออกจากลูกตาเป็นสาย ร่างสั่นสะท้านไปปานเผชิญกับความเจ็บปวดรวดร้าวอันไร้สิ้นสุด ร่ำไห้ออกมาราวเด็กน้อยคนหนึ่ง
ตอนนี้มันสามารถจดจำเรื่องราวได้อย่างเลือนรางว่าเกิดอะไรขึ้น
อย่างไรก็ตามตอนนั้นอารมณ์ของมันโหดเหี้ยมอำมหิตและไร้ซึ่งความเมตตาปราณีใดๆ ด้วยเพราะถูกไอมารบริสุทธิ์ควบคุมจิตใจ ไม่อาจควบคุมบังคับร่างกายตัวเองได้แต่อย่างไร จำต้องทนดูมือคู่นี้ปลิดปลงดับชีวิตอาจารย์กับตา…
หลังจากได้ยินวาจาสั่งเสียอย่างไม่ถือโทษของอาจารย์กระทั่งอยู่ในช่วงเวลาสุดท้าของชีวิตแท้ๆ ในที่สุดมวลอารมณ์ของซูหลี่ก็ปะทุระเบิดออกมา สติกลับมาแจ่มใสชั่วขณะ ทั้งต่อต้านทั้งดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง…
และในที่สุดมันก็สามารถระงับความคิดอำมหิตไร้ปราณีจนกลับมาเป็นตัวของตัวเองได้ในที่สุด
“ท่านอาจารย์ท่านรอศิษย์ไม่เอาไหนที่ประตูสู่ปรภพสักครู่เถอะ…ศิษย์จะตามไปรับใช้ท่าน!”
เมื่อซูหลี่สัมผัสได้ว่าไอมารอันน่าพรั่นพรึงนั้น กำลังจะหลุดพ้นการควบคุมและกลับมาครองร่างยึดครองความคิดจิตใจอีกครั้ง…
ซูหลี่ก็ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ มือขวายกขึ้น ปรากฏกระบี่ 3 ฉื่อสีเขียวพุ่งทะยานตัดฟ้าหวนกลับมาสู่มือ ก่อนที่จะตวัดกระบี่รวดเร็วปานสายฟ้า
ฉึก!!
