ล็กจ้อยดั่งมด
วันนี้เขาจะตายที่นี่หรือ?
ในยามคับขันเจียนตายนี้ เจียงผิงอันพลันฉุกนึกถึงบางสิ่ง นา พู่กันหัก ๆ สีทองออกมา
เขาส่งปราณวิญญาณและปราณโลหิตทั้งหมดเข้าใจ คิดสู้ตาย สักตั้ง
พู่กันระเบิดแสงทองเรือง ส่งลาแสงอันเจือฤทธิ์มหาเต๋าพุ่งออกไป
แสงทองนั้นกระแทกใส่หัตถ์มายา
ขณะนี้ อานาจร ้ายแรงระเบิดออกปกคลุมรัศมีพันจั้ง
เจียงผิงอันฉวยโอกาสที่แรงกดดันหายไปใช ้ ‘อัสนีพริบตา’ หนี ออกจากบริเวณเดิม
แรงระเบิดสลายไป เจียงผิงอันหนีทิ้งระยะ จ้องมองหลุมด า เบื้องหลังฉู่หยางอย่างเป็ นกังวลยิ่ง
เจียงผิงอันมิกล้าออกไปนอกเกาะเทวะ หากอยู่บนนี้อย่างน้อย อ านาจของศัตรูจะอ่อนก าลัง ยังมีโอกาสเอาตัวรอดได้
แต่ออกจากเกาะเทวะยามใด หากอ านาจของอีกฝ่ ายไม่ได้อ่อน ลง เขาก็มีแต่ตายกับตาย!
“ไป”
เสียงเฒ่าชราในหลุมดาดังขึ้นอีกครั้ง
หนนี้ เขามิได้พูดกับเจียงผิงอัน แต่เป็ นฉู่หยาง
ฉู่หยางดูขัดข้องใจ “บรรพชน ฆ่าเขาสิ! ไอ้หนูงี่เง่านี่ปล่อยไว้ ไม่ได้ มิเช่นนั้นจะเป็ นภัยร ้ายแรงต่อต้าฉู่เรา! นอกจากนั้น พู่กัน พิพากษายังอยู่กับเขานะ!”
“ไป!”
น้าเสียงของชายชราเจือความร้อนใจ แล้วอ านาจมหาศาลก็ดูด ตัวฉู่หยางเข้าสู่หลุมด า
สีหน้าของฉู่หยางเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจและโทสะ คู่เนตรแดง ฉานจับจ้องเจียงผิงอัน “รัชทายาทผู้นี้จะสับร่างเจ้าให้แหลกหมื่น ๆ ชิ้น!”
เฉินเจิ้น เจ้าแคว้นหลิงไถเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี จึงทะยานเข้าสู่ หลุมด าอย่
