เสียงเจิ้งตงจี๋ดังขึ้นอีกครั้ง ในน้ำเสียงยังผสมปนเปไปด้วยความแค้นและโทสะที่เริ่มคุกรุ่นขึ้นมา “หลังจากที่เผ่าพันธุ์ปีศาจของพวกเราถูกยอดฝีมือเผ่าพันธุ์มนุษย์ของดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าพวกเจ้าไล่ต้อนจนต้องถอนกำลังแล้ว…ยอดฝีมือเผ่าพันธุ์มนุษย์ของพวกเจ้าก็ไล่ฆ่าเผ่าพันธุ์ปีศาจที่มิมีเวลามากพอจะย้อนกลับไปยังบ้านเกิดอย่างดินแดนที่ถูกทอดทิ้งได้ทัน…”
“ยามนั้นข้าได้แต่เฝ้ามองสหายร่วมเผ่าพันธุ์ของข้าถูกพวกเจ้าเผ่าพันธุ์มนุษย์ฆ่าตายทีละตนๆ…ฉากที่ทั้งหมดถูกเข่นฆ่าอย่างไร้ปราณี ตัวข้ามิมีวันลืมเลือนไปตลอดชั่วชีวิต!”
“ตัวข้านั้นโชคดีที่หนีรอดการล่าล้างสังหารของพวกเจ้ามาได้ กระทั่งได้พบพานสหายปีศาจที่รอดพ้นเงื้อมมือพวกเจ้าอีก 10 ตน…อย่างไรก็ตามหลังจากนั้น วันเวลาของพวกเราก็ผ่านพ้นไปด้วยความยากลำบากนัก…สหายข้าแต่ละตนหากไม่ตกตายเพราะถูกพวกเจ้าพบเจอ ก็ตกตายเพราะสิ้นอายุขัย…”
“สุดท้ายก็เหลือเพียงข้ากับสหายทั้ง 2 ตนที่สามารถทะลวงถึงขอบเขตเซียนสวรรค์ 7 เปลี่ยนได้สำเร็จ!”
“เมื่อพวกเราบรรลุถึงขอบเขตเซียนสวรรค์ 7 เปลี่ยน ย่อมหมายความว่าพวกเรามีชีวิตเป็นนิรันดร์ ไร้วันสิ้นอายุขัยอีกต่อไป…ตราบใดที่พวกเราไม่ถูกยอดฝีมือของพวกเจ้าพบตัวและเข่นฆ่า นั่นย่อมหมายความว่าพวกเรามีโอกาสทะลวงถึงขอบเขตเซียนสวรรค์ 9 เปลี่ยน…”
