บทที่ 109 ศาสตราเซียนครึ่งขั้น
“ขอบคุณมากที่เตือน หาไม่ ข้าคงไม่รู ้ต่อไปว่าการผลาญโลหิต ผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์จะมีผลเช่นนี้”
เจียงผิงอันทราบแล้วว่าการผลาญโลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์ จะก่อเกิดอ านาจกฎเกณฑ์
แม้การโจมตีหนึ่งหนจะใช ้โลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์ห้าหยด หรือเทียบเท่าสองร้อยห้าสิบล้านหินวิญญาณก็ตามที
แต่เขามีอ่างสัมฤทธิผลอยู่ สามารถไปเพิ่มจานวนกลับมาใหม่ได้
เจียงผิงอันชักแขนกลับ โลหิตของฉู่หยางร้อนผลาญเผา จวน เจียนย่างแขนเขาสุกรอมร่อ
ฉู่หยางมองอกซ้ายอันมีโลหิตทะลักไหล แล้วใบหน้าก็ยากมอง เป็ นอย่างยิ่ง
เหตุใดเขาต้องปากมากด้วยหนอ ปรากฏว่าอีกฝ่ ายมีโลหิตผู้ ครองกายาศักดิ์สิทธิ์อยู่ในตัว
จึงอธิบายได้ว่าเหตุใดเจ้านี่จึงแข็งแกร่งนัก
เจียงผิงอันเก็บโลหิตจากร่างเทวะสุดขั้วหยางอันทะลักจากร่าง อีกฝ่ายไว้ กลับไปคงขายได้ราคาดี
โลหิตจากร่างเทวะเช่นนี้แพงยิ่งนัก
“รัชทายาท!”
เฉินเจิ้นตื่นตะลึง
หากฉู่หยางตายที่นี่ เขาก็ไม่รอดเช่นกัน!
เฉินเจิ้นหันมองเจียงผิงอันอย่างเดือดดาล เตรียมพร ้อมลงมือ สังหาร
ทว่าทันใดนั้น แสงสว่างเจิดจรัสสายหนึ่งก็ระเบิดจากร่างของฉู่ห ยาง ร่างของเขาร้าวแหลกอย่างรวดเร็ว
เจียงผิงอันขมวดคิ้ว สัมผัสปราณอันแทงทะลวงเข้าใส่แล้วรีบ หลบเลี่ยงลูกหลงไป
แสงสว่างจากกฎเกณฑ์โอบล้อมร่างของฉู่หยางเอาไว้ ดูเคร่ง ขรึมและลึกลับ
กร๊อบ!
ร่างของฉู่หยางกลายเป็ นไม้ชิ้นหนึ่ง แหลกสลายไปเป
