บทที่ 108 ผลาญโลหิตเทวะ
เพลิงสีน้าเงินเข้มจากกฎอัคคีผลาญเรืองรองในสุญตา
ผิวกายของเจียงผิงอันมิได้เคืองร ้อนนัก แต่โลหิตในกายเจียน เหือดระเหยเต็มทน
ฉู่หยางเป็ นเช่นเทพสงครามอัคคีผลาญ ใบหน้าถมึงทึง ไล่ล่า เจียงผิงอัน
เด็กหนุ่มใช ้อัสนีพริบตาหลบเลี่ยงการโจมตีของอีกฝ่ ายอย่าง ต่อเนื่อง รอเวลาให้อีกฝ่ายหมดเวลาเรียกใช ้กฎเกณฑ์
ยามนี้ เขามิใช่คู่มือของฉู่หยางเลย
สมรภูมิขยายตัวต่อเนื่อง เหล่าผู้ชมต้องพากันถอยครั้งแล้วครั้ง เล่า
ร่างของเจียงผิงอันวูบไหวสองหนติดต่อ มุ่งหน้าไปหาร่างของเมิ่ง โค่ว
ขณะมองร่างไร ้ชีวิตของเมิ่งโค่ว เจียงผิงอันก็กาหมัดแน่น ความแค้นอัดแน่นในอก “ท่านอาเมิ่ง วางใจเถิด ทั้งแคว้นหลิงไถ และต้าฉู่ จะไร ้ผู้ใดหนีรอด!”
“ข้าจะใช้เลือดของพวกเขาเซ่นวิญญาณท่านบนสวรรค์!”
เจียงผิงอันเก็บร่างและแขนที่ขาดออกของเมิ่งโค่วไว้ในมิติเก็บ ของ รอการกลับไปฝัง
“งี่เง่า! สู้กับรัชทายาทผู้นี้อยู่ ยังกล้าแวะโน่นนี่!”
เมื่อฉู่หยางเห็นว่าเจียงผิงอันยังมีเวลาไปเก็บร่างของเมิ่งโค่ว เขา ก็รู้สึกราวถูกเหยียดหยามอย่างรุนแรง
เขาเร่งก าลังสุดชีวิต ออกหมัดชกออกไป
หมัดเพลิงอันดุดันสาดคลื่นพลังมหึมา พื้นดินมอดไหม้ทุกแห่ง หนที่เคลื่อนผ่าน
ขณะที่หมัดนั้นกาลังจะถูกตัวเจียงผิงอัน เขาก็หลบเลี่ยงรวดเร็ว ขณะที่อัจฉริยะจากต้าฉู่ที่เหลืออีกสองเบิกตาค้างมองคลื่นอัคคีจู่โจม เข้ามา
ความเร็วของหมัดนี้รวดเร็วอย่างยิ่ง
