พวกเขายังไม่ทันจับต้นชน ปลายได้ ร่างก็ถูกอัคคีลามคลอกแล้ว
การโจมตีของฉู่หยางทรงพลังจริงแท้ อัจฉริยะทั้งสองไม่อาจ แม้แต่จะกรีดร ้อง ร่างก็สลายเป็ นธุลีไปเสียแล้ว
ฉู่หยางเดือดดาลอกแทบแตก ถลึงตามองเจียงผิงอันด้วยคู่เนตร แดงฉาน “สารเลว! บังอาจหลอกใช ้รัชทายาทผู้นี้!”
เจียงผิงอันมิเพียงนาร่างของเมิ่งโค่วไป ยังหลอกใช ้เขาให้ฆ่าสอง อัจฉริยะที่เหลือของต้าฉู่ด้วย
กระทั่งหมิงเฉินและเฉินเจิ้นยังคาดไม่ถึงว่าเจียงผิงอันจะยังหลอก ใช ้ศัตรูได้อีกในยามคับขันเช่นนี้
ในใจเด็กนี่เป็ นปีศาจไปแล้ว
แต่เจียงผิงอันก็แค่ถ่วงเวลา และการสิ้นเปลืองปราณจากอัสนี พริบตาก็มหาศาล จึงไม่อาจทนได้นานอยู่ดี
เว้นแต่เจียงผิงอันจะกระตุ้นอ านาจกฎเกณฑ์ได้เช่นกัน ก็จะ สามารถสู้กับฉู่หยางได้
แต่มันเป็ นไปได้หรือ?
เห็นได้ชัดว่าไม่
ฉู่หยางมีร่างเทวะสุดขั้วหยาง แต่เจียงผิงอันไม่มีอะไรเลย
การต่อสู้ถัดจากนั้นเปลี่ยนเป็ นการวิ่งไล่จับ หนึ่งวิ่งหนีหนึ่งวิ่ง กวด
ฉู่หยางเดือดดาลจนแผดเสียงโวยวาย ลืมไปสิ้นว่าตนเป็ นรัช ทายาท
เป็ นเช่นนี้ครึ่งชั่วยาม ทุกคนจึงตระหนักเสียทีว่าบางสิ่งผิดปกติ
“เป็ นไปไม่ได้! เหตุใดไอ้เด็กเวรนี่จึงยังมีปราณโลหิต!”
ใบหน้ายับย่นของเฉินเจิ้น เจ้าแคว้นหลิงไถเต็มไปด้วยความ เหลือเชื่อ
อานาจของอัสนีพริบตานี้ได้มาโดยดูดกลืนปราณ
ต่อให้เป็ นยอดฝี มือขอบเขตจินตาน หากใช ้อัสนีพริบตา ต่อเนื่องกันครึ่งชั่วยาม ปราณในกายก็ค
