บทที่ 107 เจียงผิงอันลงมือ
เฉินเจิ้น เจ้าแคว้นหลิงไถตื่นตกใจยามเห็นฉู่หยางถูกโจมตี “องค์รัชทายาท!”
เจียงผิงอันทราบว่าอีกฝ่ ายไม่ตาย จึงไหวกายเข้าประชิดแล้วรัว หมัดใส่
สีหน้าของฉู่หยางแปรเปลี่ยนเฉียบพลัน เร่งเคล็ดวิชาพุ่งหนีห่าง ออกไปสามสิบจั้งทันควัน
เขาคลาด้านหลังศีรษะซึ่งยุบลงไปเล็กน้อย แล้วโทสะก็พรั่งพรู เปลวเพลิงรอบกายโหมลุกสู่ฟ้ า ย้อมมวลเมฆาแดงฉาน
“สารเลว! กล้าดียังไงมาทาร ้ายรัชทายาทผู้นี้! เจ้าต้องตาย!”
นับแต่เกิดมา นี่เป็ นครั้งแรกที่มีคู่ต่อสู้ร่วมขอบเขตทาร ้ายเขาได้
ฉู่หยางจริงจังเสียที เขามีร่างเทวะสุดขั้วหยาง จู่โจมตั้งรับล้วน เลิศล้า ต่อให้เป็ นยอดฝีมือขอบเขตจินตานก็ยากทาร ้ายเขาได้
แต่เขากลับบาดเจ็บเพราะเจียงผิงอัน!
ความเร็วและความแข็งแกร่งของเจียงผิงอันสูงส่งเกินคาดคิด ท า ให้เขาต้องจริงจังขึ้นมา
ฉู่หยางเร่งสุดยอดวิชาของต้าฉู่ ‘หมัดผลาญสวรรค์’ แล้วพุ่งเข้า ใส่เจียงผิงอัน
เจียงผิงอันใช ้อัสนีพริบตาหายวับไปจากที่
ฉู่หยางหันศีรษะกลับไปทันควัน
ไม่มี!
อยู่ข้างบน!
ฉู่หยางยกหมัดขึ้นรับการโจมตี
เท้าของเจียงผิงอันตอกลงมาอย่างรุนแรง
ตู้ม!
หมัดเท้าประสานฤทธิ์ ปราณอันน่าสะพรึงกลัวทาให้พื้นรอบข้าง สะท้านแหลก
โดยไม่รอให้ฉู่หยางตอบโต้ เจียงผิงอันใช ้อัสนีพริบตาไหวกาย ไปอยู่เบื้องขวาของคู่ต่อสู้อีกครั้ง
ฉู่หยางเงื้อหมัดรับการโจมตีไว้
เมื่อโจมตีไม่โดน เจียงผิงอันก็ใช ้อัสนีพริบตาเปล
