ี่ยนทิศจู่โจมอีก หน
ฉู่หยางก็ยังตอบโต้
เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง!
หมัดของทั้งสองกระแทกกันอย่างบ้าคลั่ง เผยปราณน่ า สะพรึงกลัวชวนขนลุก
เจียงผิงอันผลุบโผล่เป็ นครั้งคราว ออกหมัดหนึ่งหนก็เลี่ยงหลบ เปลี่ยนมุมโจมตี
ฉู่หยางถูกต่อยไปหลายหมัด ก าเดาทะลักอาบ
เมื่อเห็นเจียงผิงอันเป็ นฝ่ายได้เปรียบ ทุกคนต่างตะลึงนิ่ง
การโจมตีของทั้งสองไม่มีทางอยู่ในระดับที่ควรเป็ นของขอบเขต สร ้างรากฐาน!
ต่อให้เป็ นขอบเขตจินตานทั่วไป ต่อหน้าการโจมตีของทั้งสองก็ ยังแหลกเละได้!
“ยังมีหวัง!”
อัจฉริยะจากเมืองหมิงหวังผู้หนึ่งทั้งตะลึงและลิงโลด
แต่อึดใจต่อมา เขาก็พบว่าสีหน้าของเจ้าแคว้นหมิงเฉินและ อัจฉริยะคนอื่น ๆ มิได้สู้ดีนัก
“เหตุใดไม่ดีใจกัน? สหายเต๋าเจียงได้เปรียบอยู่ เรามีโอกาสชนะ แล้วนะ!”
เมิ่งจิงกัดริมฝีปากแดง ดวงตาชุ่มน้าตา “ที่เจ้าท่อนไม้ได้เปรียบก็ เพราะความเร็ว”
“แต่อัสนีพริบตาสิ้นเปลืองพลังอย่างยิ่ง อีกไม่นานเขาก็จะหมด แรง”
“แม้จะชกถูกอีกฝ่ าย แต่พลังป้ องกันของอีกฝ่ ายสูงส่งจนไม่เกิด บาดแผลถึงตาย หรือกระทั่งบาดแผลร ้ายแรงใด ๆ เลย”
เมื่อได้ยินคาอธิบายของเมิ่งจิง อัจฉริยะผู้เดิมสุดปรีดาก็มีสีหน้า หนักใจทันที
กล่าวคือ การโจมตีของเจียงผิงอันไร ้ประโยชน์
การโจมตีบ้าคลั่งเช่นนี้ยังทะลวงการป้ องกันของอีกฝ่ ายมิได้ ร่าง เทวะสุดขั้วหยางนี่จะผิดมนุษย์ไปแล้ว!
เยี่ยอู๋ฉิงจ้องมองสมรภูมิอย่างไร ้อารมณ์ สองมือกาเข้าหา
