งเหือดหายนานแล้ว
แต่เจียงผิงอันใช ้มันมาครึ่งชั่วยาม ยังดูไม่สะทกสะท้านสบายดี ยังมีแรงเหลืออยู่!
ฉู่หยางลนลาน ร่างเทวะสุดขั้วหยางของเขายังเป็ นขั้นต้น คง สภาพนี้ได้เพียงหนึ่งชั่วยาม
เขาคิดว่าจะก าจัดเจียงผิงอันได้เร็ว
มิคาดว่าเจียงผิงอันจะเปี่ยมพลังสุดขั้วเช่นนี้
เจียงผิงอันมีร่างพิเศษหรือวรยุทธ ์พิเศษใดหรือไม่?
“แกไอ้งี่เง่า แน่จริงก็อย่าหนีเซ่! หากแกไม่หนี ข้าจะเชือดแกเป็ น สุนัขเลย!”
ฉู่หยางก่นด่าอย่างเดือดดาล คิดยั่วยุเจียงผิงอันมาสู้กับตน
แต่เจียงผิงอันเป็ นคนเช่นไร ต่อให้เขาโมโห ก็หากระทบการ ตัดสินสถานการณ์ไม่
เขากล่าวสวนเบา ๆ “แล้วเจ้านับเป็ นอะไร? หากไม่มีร่างเทวะสุด ขั้วหยาง อัจฉริยะผู้ใดที่นี่ก็เชือดเจ้าเป็ นสุนัขได้ทั้งสิ้น”
คายอกย้อนนี้กล่าวได้ว่าทาร ้ายจิตใจยิ่ง ด้อยค่าฉู่หยางจนไม่ เหลือดี
แต่อันที่จริงมิใช่เช่นนั้น ฉู่หยางแข็งแกร่งจริง ๆ และต้าฉู่ก็มิได้ ปล่อยเขาทะลวงขอบเขตเร็วเกินไปเพื่อให้เขาพัฒนาได้อย่างมี คุณภาพ
หากให้ฉู่หยางไปสู้กับยอดฝี มือขอบเขตจินตาน ยอดฝี มือ ขอบเขตจินตานก็ยังตายได้
แต่เขาดันมาเจอเจียงผิงอันผู้ว่องไวสุดขีด ท าให้การโจมตีไม่ อาจถูกเป้ า
“เหลวไหล! รัชทายาทผู้นี้ไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะทนได้ถึงอีกครึ่ง ชั่วยาม!”
ฉู่หยางผู้ถูกเหยียดหยามเดือดดาล ยิ่งโหมโจมตีบ้าคลั่งกว่าเก่า
สายตาของเจียงผิงอันเฉยชา ขณะเลี่ยงหลบก็รีบคิดว่าจะ เอาชนะอีกฝ่ายเช่นไร
ต่อให้
