หลังผ่านไปราวๆเค่อหนึ่ง ต้วนหลิงเทียนที่ลอยร่างแน่นิ่งในความว่างเปล่า ก็ค่อยๆหายจากอาการตื่นตระหนกเสียขวัญ ขณะเดียวกันเขาก็เริ่มหันมองไปสำรวจรอบๆกาย จึงพบว่ามองไปทางใดก็พบเจอแต่ความว่างเปล่า ไม่อาจแลเห็นสิ่งใดได้เลย ไม่รู้ตอนนี้จะต้องไปไหนต่อดี…
ตอนนี้ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องการทดสอบอะไรด้วยซ้ำ เขารู้สึกเสมือนเรือลำน้อยที่ลอยเคว้งคว้างท่ามกลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่โดยไม่รู้ทิศทางอย่างโดดเดี่ยว…
และต้วนหลิงเทียนในตอนนี้ก็คล้ายจะถูกเจิ้งตงจี๋ 1 ใน 3 ผู้สร้างระนาบเทียมแห่งนี้ลืมเลือนไปแล้ว
“ผู้เฒ่าหั่ว ความจริงข้าสมควรถูกฆ่าตายในระนาบเทียมแห่งนี้พร้อมพวกไป๋ลี่กับเหวยสั่วไปแล้ว…แต่เพราะข้ามีเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติ ข้าจึงรอดมาได้…นั่นหมายความว่าตอนนี้ข้าเสมือนเป็นสิ่งที่อยู่เหนือความคาดคิดของเจิ้งตงจี๋ และหลุดจากการควบคุมของมันไปแล้วใช่ไหม?”
ต้วนหลิงเทียนที่คล้ายตระหนักได้ถึงเรื่องนี้ เร่งส่งเสียงไปหาผู้เฒ่าหั่วทันที “ท่านผู้เฒ่าหั่ว แล้วแบบนี้ข้าจะออกไปจากระนาบเทียมแห่งนี้ได้ยังไงหรือ?”
เรียกว่าจังหวะนี้ต้วนหลิงเทียนไม่สนใจคลังสมบัติอะไรในระนาบเทียมแห่งนี้อีกต่อไป เขาเพียงแค่อยากจะออกไปให้พ้นๆระนาบเทียมนี่โดยเร็วที่สุด!
เรื่องราวที่พึ่งเกิดขึ้น ได้ทิ้งเงาอันยากลบเลือนเอาไว้ในใจเขา
เกือบไปแล้ว!
ฉิวเฉียดนัก!
อีกแค่นิดเดียวเขาก็ตายคาที่ไปแล้ว!!
