ร่างต้วนหลิงเทียนอดไมได้ที่สะท้านขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว เมื่อตระหนักได้ว่าเมื่อครู่เขาเฉียดใกล้ประตูผีมากแค่ไหน เรียกว่าขาแทบจะก้าวข้ามไปข้างหนึ่งแล้วด้วยซ้ำ!!
หากเลือกได้ เขาไม่อยากเจอความรู้สึกแบบนั้นอีกตลอดชั่วชีวิต
เพราะฉะนั้นตอนนี้เขาจึงคิดที่จะออกไปจากสถานที่แห่งนี้ให้ได้โดยเร็วที่สุด
“ไฉนเจ้าต้องคิดออกจากระนาบเทียมแห่งนี้?”
อย่างไรก็ตามหลังได้ยินคำถามของต้วนหลิงเทียน ผู้เฒ่าหั่วกลับเลือกที่จะย้อนถาม
“ผู้เฒ่าหั่ว…”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้มขื่นขม “ตอนนี้การทดสอบที่เหลืออยู่ของเจิ้งตงจี๋กับ 2 ครึ่งก้าวเซียนอมตะพวกนั้น ก็เสมือนข้าถูกคัดออกไปแล้ว…ถึงข้าจะรอดชีวิตมาได้ แต่ข้าก็ไม่มีทางที่จะกลับเข้าไปรับการทดสอบอะไรนั่นได้อีกต่อไป…”
“ในเมื่อข้าไม่มีทางกลับเข้าไปรับการทดสอบอะไรนั่น ก็หมายความว่าข้าไม่มีสิทธิ์ได้รับมรดกตกทอด จะทรัพยากร สมบัติและเคล็ดวิชาอะไรที่พวกมันเหลือไว้ ข้าก็ไม่มีหวังทั้งสิ้น”
“แล้วแบบนี้ข้าจะอยู่ที่นี่ต่อไปทำไม? ไม่สู้เร่งออกจากสถานที่ผีสางแห่งนี้เสียยังประเสริฐกว่าหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนเจงเหตุผลที่เขาคิดจะออกจากสถานที่แห่งนี้กับผู้เฒ่าหั่ว
“มิผิด…เจ้ามิอาจเข้ารับการทดสอบอันใดได้อีกแล้ว และไม่มีทางได้รับสมบัติอะไร…แต่เจ้าไม่อยากยกระดับพรสวรรค์รากวิญญาณของเจ้าแล้วรึ?”
ผู้เฒ่าหั่วกล่าวถาม
“หืม? ผู้เฒ่าหั่ว เรื่องนี้ท่านหมายความว่ายังไง…?”
