บทที่ 105 เมิ่งจิงอาละวาด
เจียงผิงอันมองร่างโชกเลือด ลมหายใจรวยรินของท่านอาเมิ่ง แล้วกาหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ โลหิตรินออกมา
มิคาดว่าแคว้นหลิงไถจะเล่นอุบาย ไปจับตัวท่านอาเมิ่งมา!
ดวงตาของเมิ่งจิงแดงฉาน ร ้อนใจจนน้าตาริน
สองมือที่ไพล่หลังอยู่ของหมิงเฉินกาแน่น สายตาจ้องเฉินเจิ้นนิ่ง งัน
“โจรเฒ่า รู ้หรือไม่ว่านั่นสามีผู้ใด? หากเจ้าท าร ้ายเขา ต้าฉู่ก็คุ้ม กะลาหัวเจ้าไม่ได้หรอก!”
เขาอยากใช ้ฐานะของเหลยหลานมาข่มขู่อีกฝ่าย
“เหอะ ๆ” เฉินเจิ้นหัวเราะเสียงต่า สีหน้าดูพิกล “เดาดูสิ เหตุใด ข้าจึงกล้าแตะต้องเขา?”
สีหน้าของหมิงเฉินพลันแปรเปลี่ยน หรือเขาได้รับอนุญาตจาก ใครบางคนในตระกูลเหลย?
ไม่ว่าอย่างไร ก็ต้องช่วยคนก่อน
ขณะที่หมิงเฉินกาลังจะชิงตัวประกัน เฉินเจิ้นพลันกล่าวขึ้น
“ข้าแนะให้เจ้าอยู่เฉย ๆ จะดีกว่า ศีรษะเจ้านี่อยู่ในมือข้า ต่อให้ เจ้าเคลื่อนย้ายมิติได้ แต่ที่นี่เจ้าถูกสะกดการฝึกฝน ไร ้สามารถช่วย คนได้ในพริบตา”
“แต่ข้าหักคอเจ้านี่ได้ก่อนเจ้าทันเอื้อมถึงแน่”
เฉินเจิ้นอ่านความคิดของหมิงเฉินทะลุปรุโปร่ง
หมิงเฉินก าหมัดอย่างขัดเคืองใจ
เมิ่งโค่วมองบุตรีตนและเจียงผิงอันด้วยสายตาสุดอ่อนโยน
“ผิงอัน ดูแลเสี่ยวจิงด้วยนะ เสี่ยวจิงชอบเจ้ามาก เดิมที อาตั้งใจ หมั้นหมายพวกเจ้าหลังกลับไป แต่ยามนี้มิอาจอยู่เห็นเสี่ยวจิงแต่งงาน ได้แล้ว”
เมิ่งโค่วพลันเร่งเสียง “เจ้าไม่ต้องห่วงข้าหรอก สาหรับข้า ผู้ อา
